Euhippe

Aklım Datça’da Kaldı

2010-10-09T09:58:00.017+03:00

Yazı ve Fotoğraflar : Özdem ÇELEBİOĞLU

Bu sene yaz tatilimizin bir bölümünü Datça’da geçirdik. Üç gece Datça merkezde, iki gece de Palamutbükü’nde kaldık. Deniziyle, güzel havasıyla biz Datça’yı çok sevdik.

8 Ağustos 2009 Cumartesi günü öğlene doğru Datça’ya girdik. Yıllar önce Datça’ya bir kere gelmiştim, onun rahatlığıyla olsa gerek sanki her yeri biliyormuşum edasıyla Aykut’u yönlendirdim ve şehir merkezine girdik. Birkaç kişiye sorarak kalacağımız oteli bulduk. Yat limanının arka sokağında, Bora Hotel. Odamız henüz hazır değildi. Odamız hazırlanana dek kısa bir keşif turu yapalım ve karnımızı doyuralım dedik. Denize doğru yürüdük. Dolanırken kendimizi Turizm Danışma’nın önünde bulduk. Buradan Datça ile ilgili Datça Kaymakamlığı tarafından hazırlanmış küçük bir broşür aldık. Bulunduğumuz yer, Kumluk Plajı’ymış. Deniz kenarından yürümeye devam ettik. Hastanealtı Plajı’na gelmişiz. Deniz tertemiz, pırıl pırıl görünüyor. Öğlenin yakıcı sıcağında fazla dolaşmamak ve gölge bir yer bulmak için sahilden sola döndük ve yanyana dükkanların sıralandığı ana caddeye ulaştık. Postanenin yanındaki sokağın önündeyiz. Aaa, bugün Cumartesi ve Datça’nın pazarı. Yol yorgunluğumuza, öğlen sıcağına ve açlığımıza rağmen Pazar görünce dayanamadık ve daldık. Biraz dolaştıktan sonra birşeyler yemek için lokanta aramaya başladık. Gökte ararken yerde bulduk. İki tane lokanta yanyana. İkisi de kaldırıma masa atmış ve ikisi de ev yemekleri yapıyor. “Zekeriya Sofrası” yazana daldık. Tencere tencere dizilmiş yemekleri görünce keyfimiz yerine geldi.

diye başlayan gezi anılarımın devamını getirmemişim. Aradan yaklaşık bir yıl geçti, yine yaz tatili zamanı geldi. Hem benim hem de Aykut’un aklımız gerçekten Datça’da kalmış ki yine Datça’ya gitmeye karar verdik. Bu seneki Datça maceramız başlamadan geçen senekini hatırlayabildiğim kadarıyla kayda geçirmek istedim. Başladığım kadar ayrıntılı olmasa da kaldığım yerden devam ediyorum.

Bora Otel’de odamız denizi görüyor. Otel deniz kenarında değil de limanın bir arka sokağında olduğu için öndeki binaların üstünden görünüyor deniz. Küçük bir balkonumuz var. Balkona çıkınca denizi sadece görmüyor; uzaklarda özgürce süzülen ya da limanda yanyana sıralanan gemileriyle, martı sesleriyle ve sokaktan gelen cıvıl cıvıl insan sesleriyle bir liman şehrinde olduğunuzu hissediyorsunuz. Limana bu denli yakın olmak güzel bir duygu. İlerleyen zamanlarda gece uyuyamadığımda ya da sabah erken kalktığımda balkona çıkıp oturacağım ve denize bakıp bakıp hayaller kuracağım.

Kargı Plajı

Odamıza yerleştikten sonra şehre birkaç km uzaklıktaki Kargı Plajı’na gittik. Bayağı kalabalıktı. Kendimize plajın girişinde bir yer bulduk. Yüzdük, yol yorgunluğumuzu üzerimizden atmak için plajda uzanıp dinlendik, sonra da sahil boyu yürüdük. Denize akan buz gibi kaynak suyunda ayaklarımızı serinlettik. Kargı Koyu’nda duş imkanı da var. Sahilde bir de restoran var;Yeşim Restoran.

Kargı Plajı

Datça merkezdeki Kumluk Plajı’nda yanyana balık lokantaları sıralanmış. Akşamüstü masalar sahile atılıyor, denizin dibinde romantik bir ortam oluşuyor. Bir akşam burada yemek yeriz diye düşündük ama yiyemedik. Zekeriya Sofrası ve hemen yanındaki Korsan’ın ev yemekleri bizi fena halde bağımlı yaptı. Genelde buralarda yedik. Bir akşam da yemek sonrası ilerleyen saatlerde sadece midye dolma satan bir dükkanda midye dolmaların tadına baktık.

Datça akşamları sakin ve huzurlu. Yemek sonrası yürüyüşlerle Datça’yı keşfettik. Bir akşam meydandaki banklarda otururken yanımızdaki teyzeyle sohbet ettik. Teyzeden Öğretmenevi’nin yanından sahil boyunca devam eden bir yürüyüş yolu olduğunu öğrendik. “Sevgi Yolu”ymuş burası. Böylece o akşamki rotamız belli oldu. Sevgi Yolu, Villa Datça sitesine dek devam ediyor. Bu yolu keşfettiğimiz için çok mutlu olduk.

Limanı üstten gören büfede ya da Kumluk Plajı’ndaki Melisa Çay Bahçesi’nde verdiğimiz çay molaları akşam yürüyüşlerimize ayrı bir keyif kattı. Bir gündüz de Kumluk Plajı’ndaki lokantaların yanındaki Serap Çay Bahçesi’ne oturduk, ağaçların altında serinledik ve denizi seyrettik.

Datça’da bal, badem ve balık meşhur. Badem en sevdiğim kuruyemiş diyebilirim. Bir akşam dolaşırken taze bademleri görünce dayanamadım, biraz aldım. Hepsini bitiremedim tabi. Bademim naylon torbanın içinde kaldı. Palamutbükü’ne geçtiğimiz gün yemek için elime aldığımda küflendiğini gördüm ve çok üzüldüm. Nasıl düşünemedim, taze badem hiç havasız bırakılır mı? Yiyebileceğim kadar alıp hemen bitirmeliydim. Utanarak ve üzülerek küflü bademleri attım. Bu da bana ders olsun.

Datça’nın inciri de çok güzel. Yolda satılan taze incirlerden alıp bol bol yedik.

Datça’daki ilk gecemizin sabahında kahvaltıda tanıdık iki yüzle karşılaştık. Arkadaşlarımız Alper ve Işın kısa bir Datça kaçamağı yapmışlar. Onları görünce çok mutlu olduk. Zaten kaldığımız oteli de bize Alper ayarlamıştı. Datça’da görüşebilmek bizim için sürpriz oldu, kahvaltı soframız şenlendi. Bu arada, belirtmem gerekir ki Bora Hotel’in kahvaltısı çok güzeldi. Karnımızı doyurduktan sonra biz arabamızla, Işın’la Alper de kiraladıkları motosikletle tatilimize devam etmek üzere vedalaştık.

Kahvaltıdan sonra Eski Datça’ya gittik. Eski Datça’ya araba ile girmiyorsunuz, girişteki otoparka arabanızı parketmeniz gerekiyor. Biz de öyle yaptık. Karya Çay Bahçesi “Eski Datça’ya Hoşgeldiniz” yazısıyla karşıladı bizi. Burada Can Yücel’in yani Can Baba’nın yarım kalan şarap şişesi ve şarap bardağını gördük. Ayrıca, duvarda Can Baba’nın imzası var. Bir de el yazısıyla kahvenin sahibi Orhan Bey’e yazdığı dizeler çerçevelenerek asılmış. Bunların dışında da gazete yazıları, Can Baba’nın resim ve fotoğrafları var. Burası Can Baba anısına düzenlemiş bir bölüm olmuş.

Eski Datça

Datça’ya ilk gelişimden hatırlıyorum Eski Datça’yı. Sokaklarında keyifle dolaşmış, Sevgi ve ben, yeni aldığımız analog SLR fotoğraf makinalarımızla fotoğraflar çekmiştik. Konu mankenimiz de Ayşe olmuştu. O günü yadederek bu kez Aykut’la dolaştık eski Datça sokaklarını. Yine fotoğraflar çektik ama bu kez dijital fotoğraf makinalarımızla. Eski Datça’yı Aykut da çok beğendi. Burada kalsak gitmesek diye geçirdim içimden.

Dolaşırken Aykut’a Can Yücel’in evini gösterdim. Bu evin bulunduğu sokağın adı da Can Yücel Sokağı. Galiba Eski Datça’nın en güzel sokağı. Bu sokağın bir ucunda bulunan Oda Sanat dikkatimizi çekiyor. Buradan güzel buzdolabı süsleri aldık. Tahtadan; birisi desen, diğeri mavi balık.

Öğlen sıcağı kendini iyice hissettirmeye başlayınca arabamıza atlayıp akrabamız Nesrin Teyze ve Mustafa Amca’yı Datça’daki evlerinde ziyaret ettik. Biraz oturduktan sonra Nesrin Teyze’yle birlikte yeniden yollara koyulduk. Önce Karaincir’e gittik. Burada bir site ve bir kamping işletmesi var. Sahili ve denizin içi incekum. Sığ bir koy. Tam bana göre. İnsanın kumların içine gömülesi ve uzunca bir süre öylece kalası geliyor. Deniz keyfinden sonra yanımızda getirdiğimiz yiyeceklerle pikniğimizi yaptık ve Karaincir’den ayrıldık. Aktur’a gittik. Burası da bir site ve içinde bir kamping işletmesi var. Ayşe ve Sevgi’yle Datça’ya geldiğimde Aktur’daki kamping tesisine ait odalardan birinde kalmıştık. Çam ağaçlarının altında masmavi tertemiz deniziyle adeta bir cennet Aktur. Aykut da Aktur’u çok sevdi. Buradan hiç ayrılmak istemedik.

Karaincir

Akşamüstü dönerken Gölmar Adaburnu tesislerine uğradık. Restoranı, güzel bir bahçesi, havuzu, su kaydırakları var. Ayrıca, iki binadan oluşan sanırım henüz kullanılmayan konaklama kısmı da mevcut. Buranın sahili kum ve renk renk çakıldan oluşuyor. Biraz geride de Perili Köşk tesisleri görünüyor.

Adaburnu

Adaburnundan ayrıldıktan sonra Reşadiye’ye uğradık. Amacımız Mehmet Ali Ağa Konağı’nı görmek. Butik otel ve restoran olarak işletiliyor. Ayşe ve Sevgi ile geldiğimiz yıl Eski Datça’da gezerken evlerinin önünde oturan teyzelere bu konağı sormuştuk, “Yürüyemezsiniz, uzak” demişlerdi. O zamanlar restore edilmemişti, gezmek için de uygun olmadığını söylediklerini hatırlıyorum. Yine de merak etmiştim; adı üstünde bir konak... merak edilmez mi? Görmek bugüne kısmetmiş. Kapıdan içeri girer girmez büyülü bir bahçe karşılıyor insanı. Çok güzel düzenlenmiş, insan dolaşmaya doyamıyor. Restoran ve otel kısmında müşteriler olduğu için konağı çok ayrıntılı dolaşamadık ama gördüğümüz kadarı bile bize yetti. Şimdiki zamanlarda apartman dairelerine sıkışmış hayatlar yaşayan bizler bir yana ferah bahçeler içinde bunun gibi konaklarda olmasa bile ufacık bir taş evde yaşayanlar bir yana. Bir kez daha düşündüm...

Reşadiye çok güzel bir köy. Köy meydanı, camisi, beyaz badanalı taş evleri ile yaşanası bir yer. Eski Datça’dan sonra Reşadiye de gönlümüze taht kurdu.

Taşlık Plajı

Datça merkezdeki son günümüzde şehrin içindeki plajlara girelim, sakin bir gün geçirelim dedik. Önce Kumluk Plajı’na gittik. Sonra vazgeçip liman tarafındaki Taşlık Plajı’na döndük. Limanın dibinde olmasına rağmen pırıl pırıl bir deniz. Burada denize girmeyi çok sevdik. Plajın hemen dibinde Ilıca Gölü var ve gölden şelale halinde şifalı su denize dökülüyor. Doğal jakuzi misali şelalenin altında eğlendik. Aykut göle de girdi ama derinlik korkum nedeniyle ben deniz ve şelale ile yetindim. Denizden sonra gölün tuzlu olmayan suyu ile şelalede duşumuzu da almış olduk.

Gölle denizin arasında, şelalenin hemen yanında tarihi bir su değirmeni var. Restore edilmiş. İçerisi gezilebiliyor. Üst katı da eski Datça evi olarak düzenlenmiş.

Ilıca Su Değirmeni

Yine Taşlık Plajı’nda, gölün yan tarafında yeşillikler içinde bir park var. Ağaçların gölgesinde serinleyebilmek ve etrafı keşfetmek için buraya doğru yürüdük, sola doğru devam edince de bir kamping işletmesi olduğunu gördük.

Datça’da limanın biraz ilerisinde denize doğru uzayan kısımda amfitiyatro var. Burada etkinlikler düzenleniyor. Bir akşamüstü amfitiyatroya doğru yürüdük. Şu an British Museum’da bulunan Knidos Aslanı’nının bir benzeri amfitiyatronun girişindeki yeşilliklerde Datça’yı bekliyor. Yine British Museum’da bulunan Demeter heykelinin bir benzeri ise Taşlık Plajı’nda Tarihi Su Değirmeni ile parkın arasında yeralıyor.

Knidos Aslanı

Datça’dan sonra planımız Ovabükü’nde kalmaktı. Ovabükü, sakin bir koy. Deniz kenarında pansiyonlar var. Denizi dalgalı. Benim için pek uygun değil. Ama kafa dinlemek için güzel bir yer. Burada kalmaktan vazgeçtik. Denizinin güzel olduğunu duyduğumuz Palamutbükü’nde mi kalsak diye düşündük. Buraya dek gelmişken bir de Hayıtbükü’nü görelim dedik ve Hayıtbükü’ne yöneldik. Hoşumuza giderse ve yer bulabilirsek burada kalmayı da düşünebiliriz belki dedik. Hayıtbükü’ne geldiğimizde küçücük koyda büyük bir kalabalık karşıladı bizi. O an kalma fikrinden vazgeçtik. Hayıtbükü kapalı bir koy ve Ovabükü’ne göre daha küçük. O kadar popüler olmuş ki her taraf insan dolmuş. Denize girdik, sadece ıslanıp çıktık ve bir an önce Palamutbükü’ne gidip kalacak yer ayarlayalım istedik.

Ovabükü’nden Palamutbükü’ne sahilden yol var. Palamutbükü’ne giderken burayı kullandık. Yol dar, virajlı ve aşağısı deniz. Ama manzara muhteşem. Arasıra yüreğim ağzıma geldiyse de sağ salim Palamutbükü’ne ulaştık. Sorduğumuz otellerde yer bulamadık. Badem Motel bize yardımcı oldu, başka bir pansiyonu aradı ve yer sordu. Varmış ama pansiyon biraz içeride kalıyor, denize yürümek gerekiyor. Olsun dedik, azıcık da yürüyelim, ne var. Zaten başka bir seçeneğimiz de yok gibi görünüyor. Pansiyonu bulduk, odayı gördük, beğendik ve yerleştik. Adını sorarsanız, inanın hatırlayamıyorum. Sahibi teyzeyi ve kızını hatırlıyorum, teyzenin badem kırdığını, bize de bir avuç kırılmamış badem verdiğini hatırlıyorum, giriş katında köy muhtarlığının olduğunu hatırlıyorum, Palmiye Otel’den hemen önce sağda olduğunu hatırlıyorum ama adını hatırlamıyorum. Aykut “Yakamoz olabilir mi?” dedi. Olabilir, bu sene gidince göreceğiz. ;o)

Palamutbükü’nde iki gece kaldık. Buranın denizi çakıl taşlı plajıyla tertemiz pırıl pırıl bir deniz. İnsan girmeye doyamıyor. Uzun bir plajı var. Kalabalık tam kıvamında. Belki de büyük bir koy olduğu için bu kalabalığı kaldırıyor. Sakin bir tatil geçirmek için güzel bir yer. Akşamları masalar deniz kenarına atılıyor, dalgalar ayaklarınıza değiyor. Bir akşam yemeğimizi Merhaba Restoran’da yedik, diğer akşam da arkadaşlarımız Alper ve Işın’ın tavsiyesiyle Kardeşler Restoran’da. Kardeşler Restoranın sahibi Efkan Bey’le sohbet ettik, Alper’in selamını ilettik.

Palamutbükü’nde Payam adlı ufacık bir pastane var. Dondurmaları çok güzel, muffin ve kekleri de. Poğaça ve börek de pişiriyorlarmış ama biz denemedik. Çikolatalı muffinlerinin ve meyveli keklerinin müptelası olduk.

Palamutbükü akşamlarında yıldızların altında sahil boyunca yürüyüşler yaptık. Şehir ışıklarından uzakta, yıldızların altında sanki başka bir dünyadayız.

Knidos

Pansiyomuzda oda fiyatına kahvaltı dahil değil. İlk sabah erkenden uyandık ve Knidos’a gitmek üzere yola koyulduk. Yolda yiyecek birşeyler bulacağımızı umarak... Knidos’a vardığımızda yanımızda biraz suyumuz ve biraz üzümümüz vardı, o kadar. Aç aç gezemeyiz diyerek oradaki restoranda kahvaltı etmeye karar verdik. Sen git antik şehir Knidos’ta kahvaltı et, hiç aklıma gelmezdi. Böyle bir yerde kahvaltı etmek kimbilir kaç liradır diye düşünürken fiyatının makul olduğunu öğrendik. Başka bir yerde kahvaltı etsek de aynı parayı verirdik. Karnımızı güzelce doyurduktan sonra gezimize başladık.

Knidos

Knidos’a hayran oldum. Bir taraf Ege, bir taraf Akdeniz. “Sen Akdeniz’lisin, ben Ege’liyim” diyorum Aykut’a. Ve biz ikimiz Knidos’ta buluşuyoruz. Antik şehrin her yerinde ayrı büyüleyici manzaralar. Bol bol fotoğraf çekerek gezimizi tamamladık. Daha sonra restoranın yan tarafındaki sahilde bulunan şezlonglara yerleştik. Kah uyukladık, kah denize girdik. Biraz yosunlu olduğu için ben denizde çok fazla kalamadım. Sonradan öğrendiğimize göre kıyıdan değil de iskeleden denize girmek daha keyifliymiş.

Antik şehirde gezerken ömrünü tamamlayarak paramparça olan Aykut’un sandaletlerini Knidos’un giriş kapısının yanındaki çöpe atarak oradan ayrıldık.

Palamutbükü’ndeki ikinci sabahımızda dönüş yoluna koyulmadan önce Datça merkeze geldik. Öncelikle Kumluk Plajı’nın oradaki bir pastaneden simit ve poğaça alarak Melisa Çay Bahçesi’nde kahvaltımızı yaptık. Öğretmenevi’nin altındaki dükkana baktık, açıksa bal alacaktık. Kısmet değilmiş. Bir dahaki sefere dedik. Bal alamadık ama taze incir aldık.

Ve dönüş yolculuğumuz başladı...

Biz Datça’yı çok sevdik. Aklımız Datça’da kaldı.

Hoşçakal Datça. Ama şimdilik...

21-22 Temmuz 2010

Ankara

Bolu Dağı - Abant Gölü

2010-09-28T19:58:00.020+03:00

Yazı : Aykut ÇELEBİOĞLU

Fotoğraflar : Derya-Bora GÜLERMAN, Özdem-Aykut ÇELEBİOĞLU

Yazın kalan son günlerini değerlendirmek için ne yapalım dediğimiz geçen Pazar günü kendimizi Bolu’da buluverdik. Aslında daha kalabalık bir arkadaş grubu ile Eskişehir’e gitmeyi planlıyorduk ama Yüksek Hızlı Tren’de yer bulamadığımız için bu geziyi daha sonraya bırakmaya karar verdik. Derya ve Bora ile birlikte dört kişilik ufak (çekirdek) ekibimiz günübirlik bir Bolu kaçamağı yaptık. Çok da iyi yapmışız, gözümüz Ankara’da hasret kaldığımız yeşile, suya kulaklarımız ise sessizliğe doydu.

Planımız, sabah ilk olarak Bolu Dağı’na çıkıp orada güzel manzara eşliğinde kahvaltı etmek ve daha sonra da Abant Gölü’ne geçip günün tadını çıkartmaktı.

Daha önceleri hep başkalarının arabası ile gitmek kısmet olmuştu Bolu’ya, Gölcük ve Abant’a. Kendi arabamızla İstanbul otoyolundan nereden çıkacağımızı ve hangi yolları takip edeceğimizi bilmiyorduk. Bundan da öte tüm otoyollarda nakit ödeme gişelerinin kalktığını ve KGS veya OGS almamız gerektiğini öğrendik. Bütün bunları Cumartesi günü öğrendiğimiz için OGS ve kredi kartına bağlı KGS bizim için bir seçenek olmaktan çıkmıştı tabi. Biraz internet araştırması ile Akıncı gişelerinde (Ankara merkezde oturanlar için İstanbul otoyoluna çıkan gişeler) nakit (veya ön ödemeli) KGS satıldığını öğrendim ama minimum yükleme miktarı kimi yerde 30 TL kimi yerde 50 TL olarak söyleniyordu. Bu otoyolu seyrek kullananlar için pek mantıklı bir seçenek olarak gözükmüyordu. Derken bir arkadaşımdan (kendisi Ankara-İstanbul otoyolunun uzmanıdır) Shell istasyonlarında nakit KGS kartı satıldığını ve istediğim miktarda yükleme yapabileceğimi öğrendim. Şansımıza Bilkent’teki Shell istasyonunda bu kartlardan satılıyordu. Bir Cumartesi akşamı operasyonu ile nakit KGS kartımızı 2 TL karşılığında aldık ve içine 10 TL yüklettik. Bu çözüm sizin de aklınızda bulunsun ama unutmayın her Shell istasyonunda satılmıyor bu kartlar.

Ufak bir not daha; fotoğraftan da gördüğünüz gibi, kart, Shell ve Halk Bankası’nın ortak ürünü. Yani karta Halk Bankası şubelerinden de yükleme yapabiliyorsunuz.

Evden çıktıktan yaklaşık 200 Km sonra Ankara-İstanbul otoyolunun Abant çıkışından ayrıldık. Abant çıkışı otoyolun Bolu-Batı çıkışından hemen sonra geliyor ve Bolu Dağı’na gitmek için de bu çıkışı kullanmanız gerekiyor. Otoyoldan çıktıktan sonra önünüze bir kavşak gelecek; bu kavşaktan sağa Düzce-İstanbul yoluna devam ederseniz Bolu Dağı’na doğru eski İstanbul yolundan tırmanmaya başlıyorsunuz. Soldan düz devam edince ise 22 Km sonra Abant Gölü’ne ulaşılıyor. Biz kahvaltı etmek için sağdan Bolu Dağı’na tırmanmaya başladık. Dağdaki tüm lokantaların manzarası enfes ama biz daha önce de gittiğimiz Hacıbey lokantasına gidiyoruz. Kahvaltımız gelene kadar sanki hiç görmemişcesine baktığımız Bolu Dağı’nı ve onun her bir ağacı ve yeşilini beynimize kazıyoruz. Gözlerimiz bayram ediyor adeta. Sağda, ileride, tüm heybeti ile, tünel çıkışındaki viyadük de buradan çok net görünüyor.

Siz siz olun Ankara’dan kahvaltı yapmadan çıkın ve yöresel lezzetler ile süper manzara eşliğinde kahvaltınızı Bolu Dağı’nda yapın. Günün hangi vakti giderseniz gidin Bolu Dağı’ndaki lokantalar size köy kahvaltı servisi yapabiliyor.

Yukarıdaki kareye daha sonra sucuk ve yumurta da teşrif ediyor ve açlıktan zil çalan midelerimizi bu güzel köy kahvaltısı ile şımartıyoruz. İtiraf etmeliyim ki kaymak ve bal beklediğim kadar iyi değildi ama tereyağı hepimiz favorisi oldu. Sadece sucuğa ve yumurtaya değil, tek başına yediğiniz zaman kuru ekmeğe bile inanılmaz bir lezzet katan bu tereyağını resmen silip süpürdük.

Midelerimiz ve gözlerimiz doyduktan sonra dağdan geri dönüp otoyol çıkışındaki kavşağa ve oradan da Abant’a doğru yol alıyoruz. Yol boyunca sağlı sollu et lokantaları, ufak pansiyonlar, irili ufaklı villalar ve köy evleri bize eşlik ediyor.

Sonunda Abant Gölü’ne ulaşıyoruz. Milli park girişi arabalar için 7 TL. Gölün çevresindeki yolda yol çalışmaları yapılıyor ve sağdan giden yol bir süre sonra trafiğe kapalı. Biz de geri dönüp soldan giden yolu takip ediyoruz. Arabayı gözümüze kestirdiğimiz bir alana çekip sergilerimizi yeşilliğe yayıyoruz. Gölün çevresi piknik/mangal yapan veya sadece gezinti amaçlı gelen insanlarla dolu. Yıllar önce geldiğimde buralarda çok daha az insan vardı. Gölcük’e göre daha büyük ama kıyı şeridi biraz daha az ağaçlıklı olduğundan veya daha kalabalık olduğundan mıdır nedir Abant’a çok kanım kaynamamıştı şimdi de aynı duyguları hissetttim. Yine de gölün üstündeki nilüferler ve gölü çevreleyen tepelerdeki ağaçlar bizlere şiir gibi bir manzara sunuyordu. Gölün kıyısındaki otellerde ve tesislerde 2-3 gün konaklayıp doğayla baş başa kalsanız herhalde büyükşehir yaşamının bütün stresini üzerinizden atıp tamamıyla şarj olabilirsiniz diye düşündüm.

Gölün kıyısında dinlenip biraz da yürüyüş yaptıktan sonra göle giden yol üzerinde gözümüze kestirdiğimiz et lokantalarından birinde yemek yemek üzere dönüş yoluna koyulduk. Hem isminden hem de dıştan daha derli toplu göründüğü için Sabahattin’in Yeri’nde karar kıldık. Lokantanın yanından mevsim itibariyle belli belirsiz akan suyun kenarındaki bir masaya oturduk. Güneşlik alanlar sıcak olsa da mekanı kaplayan yüksek ağaçlar masalara güneşin gelmesini engelliyordu ve biz yazlık kıyafetlerimizle üşümeye başladık. Buralara uğramayı planlıyorsanız arabanızda mutlaka ince bir hırka veya mont bulundurun.

Açlıkla birlikte üşümemiz bir kat daha arttı lakin masamıza ne bir ikram ne de sipariş ettiğimiz salata gelmişti. Biz de masamıza bırakılan patatesli ekmeği fareler gibi kemirmeye başladık. Mekan çok dolu olmamasına rağmen garsonlar yetersiz ve ilgisizdi. Biz hatırlatmasak siparişlerimizin hiç bir zaman gelmeyeceği hissine kapılmıştık ki asıl şoku siparişlerimiz gelince yaşadık. Önce tek porsiyon olarak istediğimiz tavuk ve köfte geldi ve hepimiz gelen yemeklerin azlığına bakakaldık. Daha sonra ortaya söylediğimiz yarım kilo et ise şaşkınlığımızı bir kat daha arttırdı. Masadan patatesli ekmeğimiz sayesinde karnımız tok ama gözümüz doymadan kalktık ve arkamıza bakmadan koşar adımlarla oradan uzaklaştık.

Kimsenin ekmeği ile oynamak istemeyiz ama burası kesinlikle bir lezzet durağı değil ve kesinlikle tavsiye etmiyoruz. Yol boyunca bulunan diğer et lokantalarını denemekte fayda var.

Bu mekanların bu şekilde hizmet vermesinde bizim gibi her şeye saldıran ve değerinden fazla para vermekte bir sorun görmeyen Ankara ve İstanbul insanının da büyük payı var diye düşünüyorum.

Dönüş yolu havanın kararması, yorgunluk ve biraz da ertesi günün işbaşı olmasının verdiği hüzünle daha bir sessiz geçti sanki. Hava karardıkça karardı, yol uzadıkça uzadı, trafik arttıkça arttı. En sonunda Akıncı gişeleri göründü ve gişelerden sonra Şehir Merkezi oklarını takip ederek geldiğimiz yoldan eve geri döndük.

Bolu gezisi bizim için birçok açıdan ilkleri yaşadığımız bir günübirlik gezi oldu. Fiziksel olarak biraz yorulmuştuk ama Bolu’nun bizlere sunduğu güzellikler ile kafamızı boşaltmış, ruhumuzu dinlendirmiş ve şarj olmuş bir şekilde bu günü sonlandırdık.

Kimbilir bir daha ne zaman kısmet olur ve buralara uğrarız.

Etnoğrafya ve Resim Heykel Müzesi

2009-07-18T22:08:00.014+03:00

Yazı : Aykut ÇELEBİOĞLU
Fotoğraflar : Özdem ÇELEBİOĞLU

Bugün Müzeler Günü

Müze Kart’ımızın geçerliliğinin bitmesine bir kaç gün kaldığı için Özdem ile burnumuzun dibinde olup da geçen sene bir türlü gidemediğimiz Etnoğrafya Müzesi ve Resim Heykel Müzesi’ne gitmeye karar verdik. Böylece Cumartesi günü bizim için müzeler günü oluverdi.

Ulus’ta, dolmuştan inince, Gençlik Parkı’nın yanından yavaş yavaş Sıhhiye tarafına doğru yürümeye başladık. Gençlik Parkı’nın girişlerinden birinde gördüğümüz bu tabela doğrusu bizi hem güldürdü hem de düşündürdü. Tabelanın formatından öte İnternet’in İngilizcesinin Inthernet olarak yazıldığını görünce başkent Ankara’da mıyız yoksa başka bir yerde miyiz diye Özdem ile birbirimize bakıştık.

Gençlik Parkı’nın içinde ise çevre düzenlemeleri devam ediyordu ve park henüz açılmamıştı. İçeride park görevlileri yeşil alanları düzenlerken kapılarda da güvenlik görevlileri bekliyordu. Dışarıdan gördüğümüz kadarı ile, Gençlik Parkı, yurtdışında gördüğümüz park ve bahçeler gibi güzel ve özenli düzenlenmiş görünüyordu. Küçüklüğümüzde sık sık uğradığımız ama daha sonraları Ankaralıların da bildiği gibi “başıboş” insanların mekanı olan Gençlik Parkı, tekrar Ankaralıların ailecek gezip dolaşabileceği bir mekan olabilecek mi acaba? Bakalım, göreceğiz.

Şehir merkezinden uzakta yaşayan bizlerin her zaman uğrayamayacağı bir yeşil alan olsa da, Gençlik Parkı, Ulus ve civarında oturan ve çalışan insanlar için umarım keyifli ve huzurlu bir mekan olur. Keşke her semtimizde böyle geniş yeşil alanlarımız olsa.

İki güzel müze – İki güzel bina

Kısa bir yürüyüşten sonra Numune Hastanesi’nin altında bulunan Etnoğrafya Müzesi ve Resim Heykel Müzesi’ne ulaşıyoruz. Aynı bahçeyi paylaşan bu iki müzeyi aynı gün içerisinde rahatlıkla gezebilirsiniz.

Müzelerin önündeki bahçe geçen sene düzenlenmiş ve bakımlı görünüyor ama bu iki müzenin arasındaki asfalt yollar biraz bakımsız. Etnoğrafya müzesinin merdivenlerinin çevresinde ise bakım çalışmaları vardı.

Etnoğrafya müzesinin hemen önünde at üstünde duran Atatürk heykeli bulunuyor. Daha önceleri mezarlık olarak kullanıldığını öğrendiğim bu tepeden özellikle bu heykel tarafından görülen manzara muhteşem.

Sıhhıye, Ulus, Tandoğan, Çankaya ve Ankara’nın daha bir çok semtini buradan kuşbakışı görebiliyorsunuz. Yine aynı noktadan biraz sola ileriye bakarsanız Atatürk’ün şu anki kabrinin bulunduğu Anıtkabir’i görebilirsiniz. Atatürk’ün ölümünden 1953 yılına kadar yattığı yer olan Etnoğrafya Müzesi’nden Anıtkabir’in bu kadar net görünmesi, Anıtkabir’in yerinin özellikle bu alan olarak seçilip seçilmediği sorusunu getiriyor aklıma.

Bahçeden sonra yüzünüzü Etnoğrafya Müzesi’ne döndüğünüzde Cumhuriyet döneminin en güzel mimarilerinden biri ile karşı karşıya olduğunuzu hemen anlıyorsunuz. Bina tek kubbeli olup sütunlu bir girişi bulunuyor.

Öğle arasına kadar müzenin gezebildiğimiz kadarını gezmeye karar veriyoruz. Öğlen arasına anlam veremesek de(?), aklınızda bulunsun iki müze de öğlen bir saat kapalı. Girişte bizi Atatürk’ün anısına sembolik bir kabir şeklinde korunmakta olan alan karşılıyor. Binanın iç avlu denilen kısmında yer alan bu mekanda beyaz mermere yazılmış şu kitabe bulunmakta:

“Burası 10.11.1938'de sonsuzluğa ulaşan Atatürk’ün 21.11.1938 den 10.11.1953 e kadar yattığı yerdir.”

Öğreniyorum ki binanın orijinal mimarisinde bu iç avlunun çatı kısmı açık bırakılmış ve ortadaki mermer bölümde ise bir süs havuzu varmış. Daha sonra bu iç avlu Atatürk'e geçici kabir olarak ayrıldığında, havuz bahçeye nakledilmiş ve iç avlunun çatısı kapatılmış. Keşke bu iç avlu ve havuz korunsaydı diye geçiriyorum içimden.

Atatürk anısına korunan orta alanı çevreleyen duvarlarda Atatürk’ün cenaze töreni ve Etnoğrafya Müzesi’ne getirilişini gösteren fotoğraflar bulunuyor. Bu fotoğraflar sanki savaştan yeni çıkmış bir ülkede değil de büyük, görkemli bir imparatorlukta çekilmiş gibi. Askerler, görevliler herşey o kadar düzenli ki. Fotoğraflardaki detaylar bizlere ayrıca o dönemdeki insanların kıyafetleri ve sokaklar, caddeler hakkında da ipucu veriyor. İnanın o zamanın Türkiyesi bugünkünden çok daha modern, temiz ve düzenli görünüyor. Fotoğraflara bakın ne demek istediğimi eminim anlayacaksınız.

Saat 12:30 ve müze 13:30’a kadar ziyarete kapanıyor. Resim ve Heykel Müzesi ise 13:00’da açıldığı için ayrılmamaya karar veriyoruz. Saat 13’e kadar ön bahçede, Resim ve Heykel müzesinin önündeki banklardan birine oturup yazım için notlar almaya başlıyorum. Özdem ise ön bahçede bir gezintiye çıkıyor. Resim ve Heykel Müzesi binasının mimarisi Etnoğrafya Müzesi binası kadar belki ondan daha da güzel. Binanın pencerelerini ve onları çevreleyen süslemeleri izlemekten kendimi alamıyorum Hani hemen aşağıdan geçen yolun gürültüsü olmasa o dönemde yaşadığınızı hissettirecek türden bir bina.

Resim ve Heykel Müzesi’nin hemen önünde ressam İbrahim Çallı’nın bir heykeli bulunuyor. İbrahim Çallı’nın ressam olduğunu bilsem de hayatı ve eserleri konusunda hiçbir fikrim yok. Keşke heykelin altına kısa bir yazı konulsa. Aslında müzeleri biraz da bu yüzden seviyorum, yani, bende, müzelerde gördüğüm kişi ve eserler hakkında bilgi edinme isteği uyandırıyor. Eve gidince ilk işim internetten İbrahim Çallı’yı araştırmak olacak.

Saat 13 ve biz Resim ve Heykel Müzesi’ni gezmeye başlıyoruz. Binanın içi de dışı gibi muhteşem. Giriş katında sergi salonu bulunmayan müzenin üst katına iki adet dönen merdiven ile çıkılıyor. Merdivenleri çevreleyen duvarlarda büyük tablolar bulunuyor ve ben daha ilk dakikadan bu tablolara vuruluyorum. Merdivenleri çıkıp sergi salonlarını gezmeye başlıyoruz. Sergi salonları çok ferah ve iyi düzenlenmiş. Bir baştan diğer başa kolay bir şekilde müzeyi gezebilirsiniz. Sergilenen eserler daha çok resim ağırlıklı. Heykeller ise aralarına serpiştirilmiş sanki.

Cumhuriyet ve günümüz Türkiyesi ressamlarının manzara, savaş, portre ve benzeri konularda yaptıkları eserler gerçekten çok güzel. Bu ressamlar arasında, Şefik Bursalı, İbrahim Çallı, Şeref Akdik, Ali Avni Çelebi, Cemal Tollu, Cevat Dereli, Turgut Zaim, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Fikret Mualla, Abidin Dino, Cihat Burak, Neşet Günal, Hikmet Onat, Namık İsmail Sebük, Feyhaman Duran, Hüseyin Avni Lifij, Halil Paşa, Şevket Dağ ve not alamadığım birçok kişi bulunuyor.

Sergi salonlarının sonunda bulunan yüksek tavanlı Türk salonu ise bizi ayrı bir etkiliyor. Her bir detaya dikkatle bakıyoruz.

İki saat sonra müze gezimizi tamamlıyoruz. Hayatımda hiç bu kadar güzel bir müzeyi bu kadar rahat gezmedim. Bizim dışımızda üç-beş kişi ya var ya yok. Böyle bir müzenin bu kadar boş olması ne kadar üzücü. Yaz aylarında olduğumuz için Ankara’da kimse yoktur, o yüzden boştur diye kendimi avutmaya çalışıyorum. Hemen sonra, her daim ağzına kadar dolu olan alışveriş merkezleri aklıma geliyor ve bu avuntumun pek de geçerli olmadığını düşünüyorum. Acaba bu iki müzeyi günde kaç kişi ziyaret ediyor?

Resim ve Heykel Müzesi’nden sonra Etnoğrafya Müzesi’ni gezmeye kaldığımız yerden devam ediyoruz. Müzenin Atatürk için ayrılan orta bölümün sağında ve solundaki sergi salonlarında Anadolu’nun çeşitli yörelerinden derlenmiş halk giysileri, keseler, gelin kıyafetleri, halılar, kilimler, şerbet kazanları, güğüm leğen, sini, kahve tepsisi, sahanlar, taslar, tabancalar, tüfekler, çini porselenleri, cami mihrabları, minberleri ve çeşitli ağaç işçiliği eserleri sergileniyor. Sergilenen eserler ile ilgili daha çok bilgi olsa ne güzel olur. Nereden geldiği, ne amaçla kullanıldığı gibi.

Özdem sürekli fotoğraf çektiği için hep geride kalıyor. Ben ise müzeyi gezmeyi bitirip dışarı çıkıyor ve müzenin hemen girişindeki banklara oturuyorum. Güneş bulutların arkasına saklanmış, insanı bunaltmayan bir hava var. Arabaların çıkardığı gürültüye rağmen bu mekan insana huzur veriyor. Bir ara binanın mimari detaylarına gözüm takılıyor. Neden böyle binalar yapılmıyor artık? Cevabı basit; günümüzde zaman, maliyet, kolaylık gibi faktörler hayatımızın her alanında hep en öncelikli sırada yer aldığı için. İnsanoğlu, medeniyet serüveninde, her zaman daha önce sahip olduklarından daha nitelikli ve üstün şeylere sahip olmuyormuş demek ki diye düşünüyorum.

İşte yabancı turistler

Sonunda Özdem çılgın fotoğraf seansını tamamlıyor ve gezimiz sona eriyor. Bahçeden çıkış kapısına doğru yöneliyoruz. Karşıda iki orta yaşlı yabancı turist çift görüyorum. Seviniyorum, demek ki bu müzelerimizi yabancı turistler de biliyor ve geziyor. Bir iki adımdan sonra turistlerden biri bana birşeyler sormak için yanaşıyor. Bana Anadolu Medeniyetleri Müzesi’ne gitmek istediklerini ve nasıl gidebileceklerini soruyor. Müzenin bulunduğumuz yere çok yakın olup Ankara Kale’si civarında olduğunu söylüyorum. Bu arada kendi aralarında yaptıkları konuşmalardan Yunanlı olduklarını tahmin ediyorum. O yöne gideceksek bizimle gelmeyi öneriyorlar. Ben de bizim ters yöne gideceğimizi söylüyor ve taksiye binmelerini tavsiye ediyorum.

Daha sonra turist gruptan ayrılıp kapıya doğru ilerliyoruz. Tam kapıdan çıkacakken yardımseverlik damarım kabarıyor ve geri dönüp hemen arkamızdan gelen turist gruba, isterlerse, taksiciye Anadolu Medeniyetleri Müzesi’ne gitmek istediklerini söylebileceğimi belirtiyorum. Onlar da bunu memnuniyetle karşılıyorlar. Taksiciye bu çifti tanıdığım birileriymiş gibi gösterip, Anadolu Medeniyetleri Müzesi’ne dolaştırmadan direk (!) götürmesini rica ediyorum. Taksici gülümseyip “Yok, öyle birşey olmaz” benzeri birşeyler söylüyor. Taksiye binmeden hemen önce, benimle konuşan turist çantasından bir kağıt çıkarıyor ve benden Etnoğrafya Müzesi ve Resim Heykel Müzesi’nin isimlerini Türkçe olarak bu kağıda yazmamı istiyor. Bu müzeleri daha sonra tekrar gezecekler veya henüz gezmediler diye düşünüp, kağıda, ilkokuldaki güzel yazı derslerinden beri göstermediğim bir özenle müzelerin isimlerini yazıyorum. Bir sonraki taksici muhtemelen benim bu yazımı okuyacak.

Müze Kart’ım olmadan asla

Yeri gelmişken biraz da Müze Kart uygulaması hakkında yazmak istiyorum. Bildiğiniz gibi Kültür Bakanlığı’nın bu uygulamasıyla 20 TL karşılığında aldığınız Müze Kart ile Türkiye’de ki çoğu müze ve ören yerlerini herhangi bir ücret ödemeden gezebiliyorsunuz. Çoğu müze girişlerinden de alınabilen müze kartı inanın iki dakikada hazırlayıp size verebiliyorlar.

Bu uygulamadan dolayı Kültür Bakanlığı’nı tebrik etmek gerekiyor bence. Düşünsenize 20 TL’yi nerelere harcamıyoruz ki? Bence gezmeseniz bile hemen gidip bir müze kart çıkarttırın, en azından Kültür Bakanlığı’na katkıda bulunmuş olursunuz ve inanıyorum ki (veya inanmak istiyorum diyelim) buradan elde edilen gelir, tarihi ve kültürel eserlerimize daha iyi bakılması için bir kaynak oluşturuyor. Başka bir açıdan düşününce, bunca yıldır neden böyle bir uygulama yapılmadı diye de sormamak elde değil.

Biz geçen sene çıkarttığımız müze kartlarımız ile epey bir müze gezdik. Sadece kendi sehrinizdeki müzeleri bile gezseniz iyi bir başlangıç bence. Bu arada ufak bir anı: İstanbul Arkeoloji Müzesi girişinde müze kart ve fiyatını okuyan yabancı bir turistin müze kart satın almak istdeğini ve görevlinin de müze kartın sadece Türk vatandaşları için olduğunu söylediğinde turistin yüzündeki üzüntüyü dün gibi hatırlıyorum. Yurtdışında turistler için adeta bir vazgeçilmez olan müze kartlarının Türkiye’yi ziyaret eden turistler için de farklı bir fiyat ile uygulanabilir olduğunu düşünüyorum. Belki de böyle bir çalışma vardır ama benim haberim yoktur...

Eve dönüş

Müze dönüşü Meşrutiyet Caddesi’nde bulunan Kültür Bakanlığı Müze Kart satış ofisine uğradık ve Müze Kartlarımızı yeniledik. Kartlarımızı hazırlayan görevliye müze kart uygulamasının nasıl karşılandığını sorduğumuzda, çok tutulduğu ve herkesin tercih ettiği bilgisini alıyoruz.

Bir Cumartesi günü, vakit ayırıp bu iki güzel müzeyi gezdiğimiz için biraz yorgun ama mutlu bir şekilde evimizin yolunu tutuyoruz. Yeni Müze Kartlarımız ile bu müzelere tekrar geleceğimizden eminiz...

Not: Bu benim misafir yazıcı olarak blog’taki ilk yazımdı. Gezi yazısı yazmanın hiç de kolay bir şey olmadığını öğrendim. Ben bir günlük bir gezi yazısını bir haftada ancak tamamlayabildim. Şimdi Özdem’i daha iyi anlayabiliyorum...

Polonezköy, Şile, Ağva, Kerpe

2009-07-17T12:00:00.001+03:00

Ankara Üniversitesi Kültür Gezginleri Koordinatörlüğü’nün 20-21 Haziran 2009 tarihlerinde bir gece konaklamalı olarak düzenlediği Polonezköy, Şile, Ağva ve Kerpe gezisine katıldık. Kültür Gezginleri ile gittiğimiz ilk konaklamalı gezi bu oldu.

20 Nisan 2009 Cumartesi sabahı 07:45 civarı iki otobüs olarak yola çıktık ve İstanbul’a doğru yola koyulduk. Sapanca Gölü kenarındaki bir tesiste mola verdik. Sapanca Gölü’ne nazır, açık havaya atılmış masalardan birine yerleştik ve ayranlarımızı sipariş ettik. Sandviçlerimizi çıkardık, tam yiyecekken tesise dışarıdan yiyecek getirmek yasak olduğunu söylediler. “Nerede yiyeceğiz?” dediğimizde yan taraftaki parka benzer bir alanı gösterdiler. Üzülerek kalktık, ayranlarımızı iptal ettik ve yan taraftaki alana geçtik. Burada bulunan tahta bir piknik masasını gruptaki diğer katılımcılardan bazılarıyla paylaştık ve yanımızda getirdiğimiz sandviçleri afiyetle yedik.

İstanbul’a girdikten sonra boğazı uzaktan selamlayarak Polonezköy yoluna devam ettik. Polonezköy’e gelirken bizi Polonezköy Tabiat Parkı’nın yeşilliği karşıladı. Yol boyunca gördüğümüz “Dikkat Karaca Çıkabilir” uyarısında bulunan karaca siluetli tabelalar doğal hayatın habercisi niteliğindeydi. Tabiat Parkı’nda Sülün ve Keklik Üretme İstasyonu olduğunu gördük.

Polonezköy’e varınca köy meydanında otobüslerimizden indik. Yıllar önce bir İstanbul ziyaretimde arkadaşlarımla Polonezköy’de kahvaltı ve yürüyüş keyfi yapmıştık. O nedenle Polonezköy’ü biraz biliyordum. Köy meydanı tanıdık geldi. Gezi koordinatörümüz Aykut Hoca, Polonezköy hakkında kısaca bilgi verdi. Bu topraklar, Polonyalı Prens Adam Czartoryski tarafından önce kiralanıp daha sonra satın alındığı için köyün eski adı Adampol, yani Adam’ın tarlası imiş.

Polonezköy’de yeşillikler içinde bahçeli evler var. Buralar genellikle pansiyon ve restoran olarak işletiliyor. Bir kısmının yüzme havuzu da var. Yol boyunca sıralanan bu evleri seyrederek köy meydanından geriye köyün girişine doğru yürüdük ve Zosia Teyze’nin Anı Evi’ne geldik. Yemyeşil bir bahçenin içinde yeralan tek katlı ev, çok mütevazi görünüyordu. Zosia Teyze’nin Anı Evi’nin kapısındaki tabelalarda ev hakkında bilgiler vardı:

BU ANI EVİ ve ÖZEL SERGİ ZOSİA RYZY mirasçılardan Leslav Rizi ve Antoni Dohoda’ya ait olup Kafeterya ve Sergi Evi olarak ruhsatlı işletilmektedir.

1882 YILINDA WİNCENTY RYZY TARAFINDAN İNŞA EDİLEN BU EV KÖYÜN 150 İNCİ KURULUŞ YILI MÜNASEBETİYLE MÜTEVEFFA ZOFİA RYZY ANISINA TANZİM EDİLMİŞTİR.
HAZİRAN 1992

ZOFIA RYŻY’YE AİT BU EV 2002 SENESİNDE RESTORE EDİLİP ZOSİA TEYZE’NİN ANI EVİ OLARAK TANZİM EDİLMİŞTİ.
YENİDEN DÜZENLENEN VE SERGİLENMESİ TAMAMLANAN ANI EVİNİN İKİNCİ AÇILIŞI 30 MAYIS 2003 TARİHİNDE GERÇEKLEŞMİŞTİR.

Zosia Teyze'nin Anı Evi

Evi gezebilmek için Polonezköy muhtarını bekledik. Muhtar Bey geldi, evin kapılarını açtı. Kalabalık olduğumuzdan evi iki grup halinde gezdik. Muhtar Bey, köyün tarihi ve Zosia Teyze’nin anı evinin tarihi hakkında bilgiler verdi. Anlattıklarını özetlemeye çalışacağım:

Polonezköy’lüler Polonya’dan gelmişler. Polonya 120 sene Rusya, Prusya ve Avusturya tarafından istila altındaymış. 1831 ve 1863 yılında iki ayaklanma olmuş. 1831 yılında Prens Adam Czartoryski Fransa’ya kaçmış ve karargah kurmuş. Ruslarla mücadele etmek için buraya bir temsilci göndermiş. Temsilci olarak gelen Michal Czajkowski, Mehmet Sadık Paşa ünvanını almış. Burada bir ordu kurmuşlar. Kırım harbine iştirak etmişler. Adam Czartoryski burayı askerin yerleşimi için satın almış. 1842 yılında yerleşim için evler yapılmaya başlanmış. Tapu Prens’in üzerineymiş. Yerleşenler için şartlar koşuyorlarmış; Polonyalı olacak, katolik olacak ve başkasına satamayacak. Bunlar 50 sene evvel geçerliymiş. Muhtar Bey, 50 sene evvel ilk defa muhtar olduğunu belirtti. O zaman Polonezköy’de 150 kişi yaşıyormuş. Daha sonra üçte biri (56 kişi) yurtdışına gitmiş. 1968’de kadastro geçmiş, tapu almışlar. Yerleşim alanları satılmaya başlamış, büyük villalar yapılmış. Şu an Polonezköy’de 600-700 kişi yaşıyormuş, bunlardan Polonyalı olan 90-100 kişiymiş.

1863 senesinde dedesi Petersburg’da tıp talebesiyken sürgün olmuş ve Sibirya’ya gelmiş. Dedesinin dayısı Doktor Drozdowski daha evvel Fransa’dan buraya gelmiş. Sarayda sözü geçiyormuş, Sultan Abdülmecit’in anasını iyileştirmiş. Doktor Drozdowski, yeğenini yani muhtar beyin dedesini 1882’de buraya getirtmiş. Dedesi 1882’de bu evi inşa etmiş. 7 tane çocuğu olmuş, en ufağı Zosia Teyze. Zosia Teyze, muhtar beyin halasıymış. Ama Zosia Teyze’nin herkesin teyzesi olduğunu vurguladı. Zosia Teyze, bu evde son oturan kişiymiş. Hiç evlenmemiş. Aile dokümanlarını, aile resimlerini topluyormuş ve herkese evi açık imiş. Bu ev 100 sene evvel de pansiyonmuş ve dedesinin şeref defteri varmış. Zosia Teyze de öyle devam etmiş. Onun ölümünden sonra burayı aile anı evi olarak açmışlar.

Muhtar Bey’e hangi Polonya geleneklerinin devam ettiği sorulunca köyde 50 sene evvel yalnız Polonyalı’ların yaşadığını, Katolik Kilisesi ve dini ayinlerin olduğunu belirtti. Polonya’daki gelenekler devam ediyormuş, aynı eğlenceler yapılıyormuş. Ama şimdi burada kaybolduklarını belirtti. Böyle bir anı evinin gerekli olduğunu hissederek iki hissedar bu anı evini açtıklarını söyledi.

Polonezköy’ün pastalarının niye meşhur olduğu sorulduğunda pastalarının değil de terayağının ve sucuğunun meşhur olduğunu belirtti. 50-100 sene evvel çiftçilikle geçiniyorlarmış, pansiyonculuk yapılıyormuş. Dağ köyü olduğu için fazla tarla yokmuş. Hayvancılık daha fazlaymış. İnek sütünden tereyağı yapılıyormuş. Bir firma için hayvan beslendiğini, sucukların bu hayvanlardan yapıldığını anlattı. Eski zamanlarda burada zor şartlarda yaşanıyormuş. İstanbul’a 4-5 saatte gidildiğini, yol ve şose olmadığını belirtti.

Zosia Teyze, Polonya kültürünün Polonezköy’de yaşatılması için gösterdiği çabalardan dolayı 1975 yılında Polonya Halk Cumhuriyeti Bakanlar Kurulu kararıyla Gümüş Hizmet Nişanı ile ödüllendirilmiş. Bu nişan, Zosia Teyze’nin evinde sergileniyor.

Arıcılık Müzesi

Zosia Teyze’nin evinden sonra Arıcılık Müzesi’ni gezdik. Burada satılan bal çeşitlerinden Kekik&Korunga balının tadına baktım. Arı sütü ve bitki özlerinden yapılan kremi ellerime sürdüm. Anında yumuşacık oldular. Ayrıca, balmumumdan yapılmış mumlar da petekli dokularıyla çok estetik görünüyordu. Üzerlerine iliştirilen bilgi notunda yazılanlar şöyle:

SAF ve DOĞAL BALMUMU
- İS ÇIKARMAZ
- HAVAYI TEMİZLER
- UZUN SÜRE YANAR

Polonezköy’de öyle bir ev vardı ki hem güzelliği hem de bahçesindeki ortancalarıyla dikkat çekiciydi. Yoldan geçerken fotoğrafını çektim. Daha sonra ww.polonezkoy.com adresini incelerken bu evin Atatürk’ün Polonezköy’ü ziyareti sırasında kaldığı ev olduğunu öğrendim.

Polonezköy'de Atatürk'ün Kaldığı Ev

Arıcılık Müzesi’nden ayrıldıktan sonra yürüyerek köyün girişine yakın bir yerde bulunan Meryem Ana Kilisesi’ne gittik. Burası köyün tek kilisesiymiş. Kilisede görevli olan Fatma Hanım kilise hakkında bilgiler verdi. Meryem Ana Kilisesi olduğu için her süslemede Meryem Ana’nın yeraldığına dikkatimizi çekti. Kilisenin bahçesinde anıt şeklinde taş bir duvar vardı. Duvarın üzerindeki levhada şunlar yazıyordu:

1842-1992

BURADA, ESKİDEN ADAMPOL DENİLEN POLONEZKÖY’DE, POLONYALILAR YAŞIYORLARDI VE HALEN YAŞIYORLAR.

YERLEŞMELERİNİN 50. YILDÖNÜMÜNDE KÖYÜN ESKİ VE BUGÜNKÜ SAKİNLERİNE BU LEVHAYI İTHAF EDENLER YURTTAŞLARI’DIR.

Meryem Ana Heykeli - Meryem Ana Kilise'sinin Bahçesi

Fatma Hanım, bize eşlik ederek mezarlığa geldi. Mezarlığın girişindeki yazıtta mezarlık hakkında bilgi veriliyordu:

1831 VE 1863 YILLINDA POLONYANIN HÜRRİYETİ İÇİN SAVAŞMIŞ OLAN VE 1854-1856 TARİHİNDE KIRIM SAVAŞINA KATILMIŞ BULUNAN KİŞİLER İÇİN POLONEZKÖY’DEKİ BU LATİN KATOLİK MEZARLIĞI 1848 DE TÜRKİYEYE SIĞINMIŞ POLONYALILAR TARAFINDAN YAPILMIŞTIR.

Mezarlıktaki en ilginç mezar, Mehmet Sadık Paşa’nın karısının mezarıydı. Mezarın üzerindeki mermer sütun, kırılmış bir şekilde duruyordu. Bu sütun, “Dini kırık” anlamında kırık olarak yapılmış. Sütunun üzerinde hem müslümanlık hem de hristiyanlığa ait armalar vardı. Mehmet Sadık Paşa ve eşi din değiştirerek müslüman olduğu için Polonezköy’lüler Mehmet Sadık Paşa’nın eşinin mezarının mezarlıkta olmasını istememiş. Aslında bu mezar mezarlığın sınırları dışında kalıyormuş ama sonradan yapılan düzenlemeyle mezarlığın içine alınmış.

Mehmet Sadık Paşa'nın Eşinin Mezarı

Zosia Teyze’nin, annesinin ve babasının mezarlarını da gördük. Bu üç mezar yanyanaydı. Mezarlıktaki mezarların üzerinde kandil benzeri lambalar vardı. Özellikle ayin olduğu zamanlarda mezarlıkta mumlar ve bu kandil benzeri lambalar yanıyormuş. Fatma Hanım mezarlığın çok iyi bakıldığını ve hep temiz tutulduğunu belirtti. Bugün biraz bakımsız göründüğünü ama bu aralar muhakkak bir bakım yapılacağını söyledi. Bence bu haliyle de çoğu mezarlığa göre gayet bakımlı görünüyordu.

Polonezköy Latin Katolik Mezarlığı

Ankara’nın kuru havasından sonra buraların nemli havası günün en sıcak saatlerinde beni biraz bunalttı. Otobüse bindikten sonra klima çalışınca rahatladım. İstikametimiz Şile. Şile’ye vardığımızda otobüsten Deniz Feneri’ne yakın bir yerde indik. Şile’ye ve Ağva’ya daha önceden gelmiştim. Bu ikinci gelişim oluyor. Deniz Feneri ve Ağlayan Kayalar anılarımdan silinmiş sanki. İlk defa görüyormuşcasına sevindim. Ağlayan Kayalar’ı tepeden seyrettik, Deniz Feneri’nin etrafında dolandık. Şile Feneri’nin giriş kapısındaki tabelada fener hakkında bilgiler vardı. Unutmamak için yazıların fotoğrafını çektim. İşte yazılanlar:

ŞİLE FENERİ

Türkiye’nin Uluslararası Standartlarda en büyük deniz feneridir. Sultan Abdülmecit döneminde ve 1858-1859 yıllarında yapılmıştır. Metal bölümü ve kristal sistemi Fransız malıdır. ParisBarbır fabrikası ürünüdür. Mercekleri sekiz adettir. 1000 Watlık elektrik lambası ile aydınlatılmaktadır. Işığı 20 mil uzaklığa ulaşmaktadır.

Fenerin yüksekliği 19 mt.dir ve 75 basamağı vardır. Tarihi yapısı ve özelliği ile Şilenin amblemi olmuştur.

Şile Feneri

Yeniden otobüslerimize binip kısa bir şehir turu attık. Ceneviz Kalesi’nin ve limanın yanından devam ederek otelimize geldik. Grubun bir kısmı Kuzey Yıldızı Otel’de bir kısmı da Grand Otel Şile’de kaldı. Oteller yanyana. Biz Kuzey Yıldızı’nda kalan kişiler arasındaydık. Otel bayağı eskimiş, kapsamlı bir tadilata ihtiyacı var. Odamızın denizi görüyor olması ve yemeklerinin güzel olması tesellimiz oldu. Ayrıca, otelin Şile Plajı’na yürüme mesafesinde olması bir avantaj. Yanlış anlamadıysam otel bu sene tadilat görecekmiş.

Şile’ye geldiğimizde akşamüstüydü. Güneş kaybolmuştu. Karadeniz’in soğuk sularına girmek istemedik ve otelin havuzuna koştuk. Günün yorgunluğunu havuzda attık. Akşam yemeğinden sonra Aykut’la yürüyüşe çıktık. Limanda ve Ceneviz Kalesi civarında yürüdük. Şile’nin şehir merkezinde Şile bezi satan dükkanlara gitmeyi düşündük ama vazgeçtik. Otele dönmeye karar verdik. Birincisi çok yorgunduk, ikincisi merkez gözümüze çok uzak göründü, üçüncüsü her ne kadar dükkanların geç vakte dek açık olduğunu söyleseler de kapanmış olma ihtimali vardı. Ertesi sabah anladık ki şehir merkezi bizim otelin hemen arkasındaki yoldan devam edince çok yakınmış. Akşam, şehir merkezine gitmeye niyetlendiğimiz yoldan gitmeyi iyi ki denememişiz.

Şile'de Akşam

Akşam Şile’de dolaşırken halkımızın mangal çılgınlığı dikkatimizi çekti. Liman olsun, yol kenarı olsun, otopark olsun, yeri çok önemli değil, denize yakın bir yer olsun yeter. Araba parkediliyor, arkasında mangal sefası başlıyor. Dumanlar, kokular, buram buram. Bana ilginç geldi.

Otele dönerken deniz kenarında çay ve soda molası verdik. Sakin bir Şile akşamı demek isterdim ama pek öyle değildi. Diskonun birinden gelen müzik tüm Şile sahilinde yankılanıyordu. Öyle ki otele döndüğümüzde diskonun müziği bir yandan otelle plaj arasındaki lunaparktan gelen müzik bir yandan, insan sesleri bir yandan odamız şenlik havası içindeydi. Ortaya çıkan çok sesli koro sayesinde uzun süre gürültüden uyuyamadık. Sakin bir hayat sürmeye fena alışmışız, bunu anladık.

Sabah kahvaltısından sonra otelden ayrıldık. Otobüslerle Şile’nin şehir merkezine geldik ve alışveriş molası verdik. Otobüsümüzün durduğu yere en yakın Şile bezi satan dükkan Bağlar Tekstil’di. Vakit kaybetmemek için buraya girdik ve kendimize Şile bezi kıyafetler aldık. Aykut’un şık bir gömleği, benim de el işlemeli güzel bir geceliğim oldu. Alışveriş sonrası mutlu bir şekilde Ağva’ya doğru yola koyulduk.

Şile-Ağva arasındaki yol, yeşillikler içinde dar ve virajlı bir yol. Zaman zaman heyacanlı anlar yaşasak da yeşillikler arasında yol almak ruhumuzu dinlendirdi. Dinginleştik. Ağva’ya geldiğimizde öğlen olmuştu. Saat 12’ye yaklaşıyordu. 12:30’da yapacağımız tekne yürüyüşüne dek serbest zamanımız vardı. Yeşilçay’ın yanından mendireğe kadar kısa bir yürüyüş yaptık. Aykut’a, dayımlarla geldiğim sonbaharda buraların ne kadar sakin olduğunu, Yeşilçay’da yaptığımız tekne gezisinin nasıl hoşumuza gittiğini anlattım. Az sonra yapacağımız tekne gezisini Yeşilçay’da değil Göksu nehrinde yapacaktık. Böylelikle her iki nehirde de tekne keyfi yapmış olacaktım.

Ağva, Yeşilçay ile Göksu nehirleri arasında kalan şirin bir yerleşim yeri. Her iki nehir de denize buradan dökülüyor. Deniz kenarında da Ağva’nın plajı yeralıyor. Sonbaharda kimseciklerin olmadığı plaj, bu mevsimde cıvıl cıvıl, hayat doluydu.

Saat 12:30 civarı Göksu nehri kenarındaki Riverside Club’ten teknelerimize bindik. Yaklaşık 45 dakikalık bir tekne gezisi yaptık. Önce nehirden içeriye doğru gittik, daha sonra denize doğru. Nehrin denize ulaştığı yer kumsalla kapanmıştı. Yağmurlar yağdığında nehir denizle birleşiyormuş ama daha sonra dalgaların da etkisiyle kumsal haline geliyormuş. Teknemiz kısa bir süre burada durdu. Daha sonra tekneye bindiğimiz yere döndük ve turumuzu tamamladık. Tekne turu için seçtiğimiz saat öğlen sıcağı olunca fena halde kavrulduk. Yine de keyifli bir tekne gezintisi oldu.

Söylemeden geçmemek lazım; nehrin tekne turuna başladığımız noktasında, karşıdan karşıya geçebilmek için insan gücüyle çalışan teleferik misali ipe asılı bir sal vardı. Sal, tesisin bir tarafından diğer tarafına geçiş için büyük kolaylık sağlıyor. Eşinizle ya da sevgilinizle birlikte geçiyorsanız ayrıca çok romantik olacaktır.

Yeşilçay

Tekne turu sonrası tekrar Ağva’nın merkezine geldik. Saat 15:00’de buluşmak üzere grup dağıldı. Biz, Yeşilçay kenarında sıralı tekneleri seyrederek yol bitene dek yürüdük. Sonra çarşıya yöneldik. Ferahlamak için marketten birer ayran ve su aldık. Acıkmıştık. Mendireğe giden yol üzerinde gördüğümüz Fener Büfe’de balık ekmek yemeyi planlıyorduk. Gittiğimizde yer olmadığını gördük, geri döndük. Yemek yemekten vazgeçmişken bir pideci gördük. Dışarı atılmış masalardan birine oturduk. Kaşarlı-sucuklu, kavurmalı-kaşarlı pidelerimizi afiyetle yedik, ayranımızı içtik. Gözüm, yolun karşısında şile bezi kıyafet satan Şile Collection mağazasında. Pidem biter bitmez mağazaya daldım. Aykut da arkamdan geldi. Burası fabrika satış mağazası ve çok çeşit var. Hangi kıyafete bakacağımı bilemedim. Hızlıca denediklerim arasından bir gömlek ve bir plaj elbisesi aldım. Erkek reyonuna bakmaya vaktimiz kalmadı, otobüsün yanına döndük. Grup toplanınca Ağva’ya veda ederek Kerpe’ye doğru yola çıktık.

Kandıra üzerinden Kerpe’ye ulaştık. Mesafeler kısa gibi görünse de Karadeniz’in virajlı ve dar yolları yolda geçen süreyi uzatıyor. Kerpe’ye varınca ilk olarak kayalıklara gittik. Görülmesi gereken doğal bir güzellik. Fakat, insanın elini attığı her yer gibi burası da bozulmuş. İnsanlar içki şişelerini kırmışlar, her yer cam kırığı. Semaveriyle gelenler var, simit satıcıları var. Kayalıklarda olmasa da oraya yaklaşırken, yol kenarına çektiği arabasının hemen arkasını piknik alanı ilan etmiş yurdum insanının mangal sefası bile var. Herşeye rağmen kayalıkları seyretmek keyifliydi. Gençler, kayalıklardan denize balıklama atlıyorlardı.

Kerpe'de Kayalıklar

Kayalıklardan ayrılarak sahil boyunca devam ettik. Yanyana sıralanmış restoranların ve dükkanların olduğu bölgeye geldik. Buradaki Kahramanmaraş dondurmacısından 1,5 TL’lık dondurma aldım, afiyetle yedim. Daha sonra bir arka sokaktaki marketten su ve meşrubat aldık. Sıra tuvalet aramaya geldi. Maalesef bu civarda tuvalet yokmuş. Dükkanlardan tuvaletlerini kullanmak için izin istemeniz gerekiyor. Kerpe’nin sahilde acilen umumi bir tuvalete ihtiyacı var.

Kerpe, küçük bir yer. Ev yoğunluğu çok fazla. Tüm sahil yörelerimiz keşfedilemeye başlayınca aynı hazin sona mahkum oluyor. Dip dibe evler. Yazlık tarzı yapılmış evler her ne kadar şirin görünse de bu kadar içiçe yaşamak hoş olmasa gerek.

Kerpe’ye gelir gelmez gördüğüm ve dönüşte simit almayı kafama koyduğum Kerpe Simit Fırını’na uğradık. Bazı Kültür Gezginleri burayı bizden önce keşfetmiş bile. Simitlerimizi aldık. Bu simitler, yuvarlak değil de birbirine sarılmış iki uzun hamurun oluşturduğu bir sopa şeklinde. Simitlerim elimde, mutlu bir şekilde otobüse bindim.

Dönüş yolculuğumuz başladı. Kerpe’den Kandıra’ya doğru yaklaşırken yolun sağ tarafında Akçakoca Bey’in Anıt Mezarı tabelası var. Bu tabela, Kerpe’ye giderken de dikkatimizi çekmişti. Kandıra Belediyesi’nin internet sitesinden öğrendiğime göre “Kandıra Orhan Bey zamanında 1308 – 1317 arasında Akçakoca Beyce Osmanlı topraklarına katılmıştır. Akçakoca’nın anıt mezarı Kandıra’da Babadağ Tepesi’ndedir.” Kültür Gezginleri olarak bu anıt mezarı görmek istedik. Ana yoldan anıt mezara ulaşmak için sapılan yol dar görünüyordu. Koca otobüsle bu yoldan gidip gidemeyeceğimizi bir bilene soralım dedik. Yol kenarında gördüğümüz beye sorduk. Tabelada 500m yazsa da yaklaşık 1,5 km olduğunu söyledi. Gidebilsek bile otobüsle dönmemizin zor olacağını, geçenlerde giden bir otobüsün dönemeyip geri geri gelmek zorunda kaldığını anlattı. Vazgeçtik, yolumuza devam ettik.

Dönüş yolunda Taytem Tesisleri’nde mola verdik. Çayımıza Kerpe’den aldığımız simitler katık oldu. Ankara’ya ulaştığımızda saat 23:30’a geliyordu. Güzel ama yorucu bir haftasonunu bu şekilde tamamlamış olduk. Bu geziyi kısaca özetlersem; ikinci kez gördüğüm Polonezköy, Şile ve Ağva’da eski anılarım canlandı, Polonezköy’ün tarihi hakkında detaylı bilgi edindim, Şile’de güzel bir akşam geçirdim, Ağva’da Göksu nehrinde keyifli bir tekne gezintisi yaptım, Şile bezi çılgınlığı yaşadım, Kerpe’yi ilk kez gördüm ve buradaki kayalıkların görüntüsünü çok sevdim.

Gezdiğim Yerler

2009-06-12T16:06:00.004+03:00

En son gönderdiğim yazının 8 Nisan 2009 tarihli olduğuna bakılırsa o günden beri söyleyecek hiçbir sözüm yokmuş ya da hiçbir yere gitmemişim gibi bir izlenim yaratıyorum. Gezmediğimden değil, oturup gezdiğim yerleri yazmadığımdan... Nerelere gittim neler yaptım unutmadan yazmam lazım. Kaydetmezsem ne zaman nereye gittiğimi de unutacağım. İşte 8 Nisan 2009’dan beri gezdiğim yerlerin listesi:

12 Nisan 2009 Pazar : Kızılcahamam - Piknik
19 Nisan 2009 Pazar : Taraklı, Göynük, Çubuk Gölü
23-26 Nisan 2009 : Kuzey Ege - Edremit, Taylıeli, Akçay, Altınoluk, Pınarbaşı, Güre, Kabakum, Soma
16-19 Mayıs 2009 : İstanbul – Deniz Bebek, Çengelköy, Kadıköy, Müzeler
6 Haziran 2009 Cumartesi : Kızılcahamam – Piknik

Ayrıntılar çok yakında... ;o)

Bahar geldi...

2009-04-08T16:00:00.004+03:00

Ankara'ya bahar geldi. Birkaç gündür hava yağmurlu olsa da bahar kendini hissettiriyor. Bugün sabah hava kapalı olmasına rağmen şu an masmavi gökyüzü ve bembeyaz pamuk bulutlar arasında güneş kendini yavaş yavaş göstermeye başladı. O göründükçe yüz kaslarımda bir gevşeme oluyor, yüzüme tatlı bir gülümseme yayılıyor. Havada acayip birşeyler var. Doğanın yeniden uyanışı insana mutluluk veriyor. Ağaçların tomurcukları, çam kozalaklarının çıtırtısı, yeşillenen çimenler yaşamanın ve yenilenmenin ne denli mucizevi olduğunu bir kez daha hatırlatıyor bana.

Kışın saklandığımız sıcacık evimizden çıkıp doğayla içiçe olmanın vakti geldi. Mümkün olduğunca bu günlerin tadını çıkarmak, baharı güzel yaşamak gerek. Havada acayip birşeyler var hakikaten. İnsanın aklını başından alan birşeyler...

Bahar, ilkbahar... İlkokul anılarımdan kalan; mevsimler panosunda yeşil renkli olan mevsim, sene sonu gösterisinde yeşil giysili abla ve "En sevdiğin mevsim hangisi?" sorusunun cevabı. Sonraki yıllarda hep düşündüm, "En sevdiğim mevsim gerçekten ilkbahar mı?" diye... Yaz tatillerinin rahatlığında, sonbaharın hüzünlü ve hafiften içimi titreten serinliğinde, kış günlerinin kanımı donduran soğuğunda. Ama her bahar geldiğinde, doğru cevabın hiç değişmediğini her defasında yeniden anladım. En çok baharı seviyorum ben, ilkbaharı.

"Selçuklu Başkenti Konya’da Bir Gün" yuruyoruz.com'da yayında

2009-03-16T12:32:00.003+02:00

"Kuzey Ege Turumuz" yazımdan sonra "Selçuklu Başkenti Konya’da Bir Gün" yazım da http://www.yuruyoruz.com/ 'da yayında. Oradan okumak isterseniz işte bağlantı adresi:
http://www.yuruyoruz.com/aid=272.phtml

Selçuklu Başkenti Konya’da Bir Gün

2009-02-26T15:50:00.003+02:00

21 Aralık 2008 Pazar günü Ankara Üniversitesi Kültür Gezginleri Grubu ile Konya Kültür Gezisi’ne katıldık. Gezi koordinatörümüz Aykut Hoca’nın deyimiyle yılın en kısa gününde Selçuklu Başkenti Konya’yı gezdik. Aykut Hoca’nın yanı sıra Hacettepe Üniversitesi’nden Fatih Hoca da bizimle birlikteydi ve verdiği değerli bilgilerle Konya’yı daha iyi tanımış olduk.

Gezimize Konya girişindeki Selçuklu kervansarayı Horozlu Han ile başladık. Eskiden yol kenarında olan Horozlu Han, şu an biraz içeride kalmış. Hana nasıl ulaşacağımızı gösteren tabelaların olmaması bizi biraz zorlasa da yolumuzu bulduk ve hana ulaştık. Horozlu Han, günümüzde lokanta olarak hizmet veriyor. Hanın içine girdiğimde anlatılanların etkisiyle olsa gerek eski zamanlara gittim; kendimi devesi bir yanda, kendisi diğer yanda dinlenen bir yolcu gibi hissettim.

Horozlu Han

Horozlu Han’dan ayrıldıktan sonra battı çıktılardan geçerek şehir merkezine gittik. Konya halkı alt geçitlere “battı çıktı” diyormuş. Çok doğru bir tanımlama; gerçekten önce batıyorsunuz, sonra çıkıyorsunuz. Şehir merkezinde Alaaddin Tepesi’nin eteklerinde Alaaddin Camii, önünde şu an sadece çok çok az bölümü ayakta olan Alaaddin Köşkü, karşısında Karatay Medresesi, az ilerde de İnce Minare var. Bu nedenle, eşim Aykut bulunduğumuz kavşağı yurtdışındaki şehirlerde gördüğümüz “Museum Quarter”lara benzetti, dört bir yanı müzelerle çevrili olan bölgelere(köşelere). Bu benzetme çok hoşumuza gitti.

Alaaddin Köşkü, Alaaddin Camii’ne gitmek için hafif yokuş tırmanırken sağ tarafımızda kalıyor. Görünürde içinde oturulabilecek tarzda bir köşk yok. Binanın çok küçük bir bölümü kalmış ve bu kalıntıyı korumak için üzerine dört ayaklı beton bir şemsiye yapılmış. Beton şemsiye ise bayağı yıpranmış durumda. Onu da koruma altına almak ya da yenilemek lazım, yoksa Alaaddin Köşkü’nün son bölümünü de bir şekilde zarar görebilir.

Alaaddin Köşkü'nden Bir Bölüm

Köşkün yanından devam ederek Alaaddin Camii’ne ulaştık. Alaaddin Camii, Aykut Hoca’nın gezi programından öğrendiğime göre Anadolu’daki Selçuklu sanatının en güzel 5 camisinden biriymiş. Caminin içindeki mermer sütunlar dikkat çekici güzellikte. Ahşap minberi de öyle. Çini ve mermer süslemeli mihrabı orijinal değilmiş, onarım görmüş. Orijinali şu anki halinden daha güzelmiş. Caminin içinden avlusuna geçiliyor. Tepede olduğumuz için buradan Konya manzarası izlenebiliyor. Avluda sekiz Selçuklu sultanının yattığı “Selçuklu Sultanları Türbesi” ile kimin yattığı bilinmeyen bir türbe daha var. Türbelerin önündeki bölümde bir de su sarnıcı bulunuyor.

Alaaddin Camii

Alaaddin Camii’yi gezdikten sonra yürüyerek İnce Minare Medresesi’ne gittik. İnce Minare, şu an Taş ve Ahşap Eserler Müzesi olarak kullanılıyor. Minaresinin bir kısmı yıldırım çarptığı için yıkılmış. Küçük bir yapı ama hem binanın kendisi hem de içinde sergilenen eserler görülmeye değer. Girişin sağında yeralan, bizim en son gezdiğimiz bölümdeki ahşap kapıların her biri ayrı bir sanat eseri. Bakmaya doyamadık, buradan çıkıp gitmek çok zor oldu. Çıktığımızda yağmur atıştırmaya başlamıştı. Hızlı adımlarla Karatay Medresesi’ne geçtik.

İnce Minare

Karatay Medresesi, ünlü Selçuklu veziri Celaleddin Karatay'ın medrese müzesi. Restorasyon sonrası ziyarete yeni açılmış. Restorasyon sonrası geldiğimiz ve içini görebildiğimiz için çok şanslıyız diye düşündüm. Bembeyaz duvarları ve sergilenen sanat şaheseri çinileriyle insana huzur veren bir yapı. Medresenin bölümlerinden birinde Celaleddin Karatay’ın türbesi var. Bu bölümün hemen yanında yeralan, zamanında öğrencilerin kaldığı bölümde Kubad-Abad Sarayı çinileri sergileniyor. Kubad-Abad Sarayı, Beyşehir Gölü kıyısında yeralan Selçuklu Sarayı’ymış. Çiniler, bu sarayın kazılarında çıkarılmış. Karatay Medresesi’nin kapısı Selçuklu Devri taş işçiliğinin en önemli örneklerinden biriymiş. Hem Karatay Medresesi’nde hem de İnce Minare Medresesi’nde astronomi eğitiminde gökyüzünü izlemek için kullanılan bir kubbe ve altında havuz mevcut.

İnce Minare - Ahşap Kapı

Öğle yemeği için Mevlana Müzesi yakınlarındaki Şifa Restoran’a gittik. Ayran eşliğinde etli ekmek (kıymalı ve kuşbaşılı) yedik. Etli ekmeğin hamuru incecikti. Özellikle kıymalı olan çok lezzetliydi. Yemek sonrası Şifa Restoran’la Mevlana Müzesi arasında hediyelik eşya satan dükkanlardan meşhur Konya şekeri ve hurma şekeri aldık.

Yemekten sonra Mevlana Müzesi’ni gezdik. Burası Mevlana Celalettin Rumi’nin dergahı. Müzedeki ana binada başta Mevlana’nın babasının, kendisinin ve oğlu Sultan Veled’in olmak üzere diğer aile fertlerinin türbeleri yeralıyor. Bu binada sergilenen el yazması eserler de dikkat çekici. Diğer binalarda, dergahın yemekhanesi ve dervişlerin yaşadığı bölümler yeralıyor. Bu bölümlerde, günlük yaşam mankenlerle canlandırılmış olarak sergileniyor. Avluda bir şadırvan var. Şadırvanın ortasındaki mermer havuzun yekpare olduğunu öğreniyorum. Mevlana Müzesi’ni ikinci ziyaretim. Her geldiğimde yeniden görmüşcesine coşkuyla geziyorum. Özellikle türbelerin olduğu ana binaya girildiği andan itibaren duyulan ney sesinin de etkisiyle insanın içi huzurla doluyor.

Mevlana Müzesi

Mevlana Müzesi’ni gezdikten sonra otobüslerimize binip Koyunoğlu Müzesi’ne gittik. Gezi programını görene dek böyle bir müzenin varolduğunu hiç bilmiyordum. Koyunoğlu Müzesi, Aykut Hoca’nın gezi programında belirttiği üzere; hiç evlenmeyip ömrünü tarihi eser toplamakla geçirip sonra bunları hemşehrilerine emanet ve hediye eden asil Ahmet Rasih İzzet Koyunoğlu'nun müzesi. Koyunoğlu’nun doğup büyüdüğü ev bu eserleri sergilemeye yetmediği için belediye tarafından evin yanına yeni bir müze binası yaptırılmış. Öncelikle yeni müze binasını gezdik. Sergilenen eserleri görünce çok şaşırdık. Her türden o kadar değerli eser var ki; arkeolojik kalıntılardan, doldurulmuş hayvanlara, doğal taşlardan, eski paralara, eski el yazmalarından Konya’nın eski resimlerine, yöresel elişleri ve kıyafetlerden el dokuması halılara daha sayamadığım pek çok eser. Koyunoğlu’nun arşiv merakına hayran olmamak mümkün değil. Bu eserleri halka emanet ve hediye etmesi de çok yüce bir davranış.

Daha sonra karanlık çökmesine rağmen Koyunoğlu’nun hemen yandaki evini de gezmek istedik. Burası “Koyunoğlu Konya Evi” olarak geçiyor ve Konya evi gibi döşenmiş. Ahşap bir bina olduğu için yukarı kata, sırayla sınırlı sayıda kişi çıktı. Yangın tehlikesine karşı binada elektrik yok. Bu nedenle, elimizde cep telefonlarının fenerleri ve fotoğraf makinalarının flash ışığıyla görebildiğimiz kadarıyla gezdik. Aslında pek bir şey göremedik. Görmeden sürpriz niyetine flaşla çektiğim fotoğraflara sonradan baktığımda bu fotoğrafları başkası çekmiş hissine kapılıyorum. Görmeden çektiklerimiz bizim fotoğrafımız olur mu? Konya’ya yolum düştüğünde bu evi gündüz gözüyle yeniden görmek ve gün ışığında fotoğraflarını çekmek isterim.

Koyunoğlu Konya Evi

Koyunoğlu Müzesi’nden ayrıldıktan sonra Meram Bağları’na gittik. Meram Bağları diye hep duyardım ve adı bağ olunca bağlık bahçelik yerler olarak hayal ederdim. Belki eskiden öyleydi bilmiyorum ama şimdi buralar da şehirleşmiş. Gece görebildiği kadarıyla bahçelerde kocaman müstakil evler var. Burası Konya’nın seçkin semti olmuş.

Meram Bağları’nda Meram Çayı kenarına doğru yürüyoruz. Çayın etrafında çay bahçeleri ve lokantalar var. Yazın burası çok kalabalık oluyordur muhakkak. Burada grubumuz ikiye ayrıldı. Yorulan ve üşüyenler, bizim grup için rezervasyonu yapılmış olan bir kafeye oturdular. Gecenin karanlığına ve soğuğa aldırmadan merakı yorgunluğuna galip gelen grup olarak bizler Fatih Hoca’nın peşine düştük. Meram Çayı’nın üzerinde tarihi Meram Köprüsü yeralıyor. Bu köprüden karşıya geçtik. Köprüden geçer geçmez sol tarafta eski hamamı gördük. Eski hamam şu an lokanta olarak hizmet veriyor. İçine girmedik. Hamamın yanından sağ tarafa yönelerek kısa bir yürüyüşle daha doğrusu merdiven tırmanışıyla Tavus Baba Camisi’ne ve Tavus Baba(Tuzcu Baba) Türbesi’ne ulaştık. Türbenin etrafı, pencerelerin kenarı tuzla kaplı. İnsanlar dileklerinin gerçekleşmesi için buraya gelip dua ediyorlarmış, tuz alıp tuz bırakıyorlarmış. İlk duyduğumuzda pek algılayamamıştık ama gecenin karanlığına rağmen pencere kenarlarındaki tuzları farkedince çok şaşırdık. Sanki bize anlatılan masal gerçek olmuş gibi bir hisse kapıldım bu tuzları görünce. Ama tuzların bu şekilde ziyan edilmesine üzüldüm. “Tuz berekettir” diyerek tuzun bir zerresinin bile ziyan edilmemesi gerektiği öğretildi bana. Oraya buraya saçılacağına dağıtılsa daha iyi olmaz mı? Hayır niyetiyle komşulara “tuz” dağıtan annemi sevgiyle andım.

Meram gezintimiz bitince biz de kafeye geçtik. Gürül gürül yanan soba sayesinde içerisi sıcacıktı. Canlı müziğimiz de vardı. Şömine var mıydı hatırlamıyorum ama aklımda kalan görüntüde şömine de var. Varsa ne ala, yoksa da onu ben eklemiş olayım. Tüm masalar doluydu, Erasmus öğrencisi iki kız arkadaşın masasında boş yer olduğunu gördük ve yanlarına oturduk. Polonyalılarmış ve çok güzel Türkçe konuşuyorlardı. Bu duruma çok şaşırdım. Meğer Polonya’da Türkoloji okuyorlarmış.

Meram’dan tekrar şehir merkezine döndük ve İnce Minare’yle Karatay Medresesi arasındaki cadde üzerindeki unlu mamuller satan bir dükkana uğradık. Niyetimiz gündüz vitrinde gördüğümüz simitlerden ve meşhur Konya gevreğinden almak. Konya gevreği, sert ve sopa şeklinde, marketlerde satılan “Galeta”ya benziyor. Galeta’dan biraz daha kalınca. Aynı hamurdan küçük simit şeklinde de yapıyorlar. Hamur aynı ama şekilleri farklı. Üzeri susamlı ve çörekotuyla karışık susamlı olan çeşitleri var. Konya gevreği’nin bir de Yağlı gevrek denilen çeşidi var. Bu da yine sopa şeklinde ama daha ince. Anladığım kadarıyla pastanelerde satılan ince uzun tuzlu kuru pastalara Konya’da yağlı gevrek deniliyor. İki otobüs dolusu insan simit ve Konya gevreği sevdasına dükkana hücum ettik. Dükkan sahibi şaşırmış olmalı. Simitler çoktan bitmiş ama onun dışında pek çok çeşit mevcut dükkanda. O kalabalıkta birer paket yağlı ve yağsız Konya gevreğinin yanısıra yolda yemek için biraz da börek almayı başardım. Böyle unlu mamuller Ankara’da yok mu diye düşünebilirsiniz ama insanın gezdiği yerlerden aldığı yiyeceklerin tadı inanın bir başka oluyor.

İnce Minare - Selçuklu Sembolü Çift Başlı Kartal

Konya, Selçuklu başkenti olmasından dolayı Selçuklu sanatının çok güzel örneklerini barındıran bir şehir. Bu gezide Konya’nın görülmeye değer pek çok yerini gezdim. Fakat, Konya’yı tam anlamıyla gezmek için bir günün yeterli olmayacağını düşünüyorum. Bu şehre bir kez daha gelmeyi, mümkünse bir gece kalmayı ve sadece merkezini değil etrafını da görmeyi istiyorum.

Yazı ve Fotoğraflar: Özdem ÇELEBİOĞLU

"Kuzey Ege Turumuz" yuruyoruz.com'da yayında

2009-02-13T11:00:00.003+02:00

Fotoğrafçı arkadaşlarım Deniz ve Nuran, Kuzey Ege gezi izlenimlerimi okuyunca kendi sitelerinde de yayınlamak istediler. Yayınlanmaya değer bulmaları beni çok mutlu etti. Yazım sadece kendi halindeki güncemde değil, daha çok kişiye ulaşmak üzere http://www.yuruyoruz.com da da yayında olacak artık. Güncemdeki haliyle oradaki halinde ufak bir fark var; altbaşlıklar. Tarih yerine yazı içinde yeralan bazı detayları başlık haline getirdik.

Okumak için:

http://www.yuruyoruz.com/aid=248.phtml

linkine tıklayabilirsiniz.

Kuzey Ege Turumuz - 4

2009-01-30T15:20:00.014+02:00

12 Ağustos 2008 Salı

Kahvaltıdan sonra otelden ayrılmaya karar verdik. Bu kararı almamızda etkili olan; kahvaltının sessiz kraliçesi çaydı. “Bir çay bu kadar mı kötü yapılabilir?” dedi Aykut. Çayın bir suçu yok, iyi demleyemeyenler üstüne alınsın. Toparlanma ve yerleşme konusunda ustalaştığımız için hazırlanmamız çok kısa sürdü. Arabamıza atladık ve Kabakum’a doğru yola çıktık. Giderken Altınova’nın içine doğru yöneldik ve Altınova sokaklarında kısa bir tur attık. Denize ulaşamayınca yine anayola döndük ve Kabakum’a doğru yolumuza devam ettik. Kabakum’da kayınvalidemin arkadaşı Hülya Abla’nın evi var, akşam bizi misafir edecek. Kabakum'a geri dönmek üzere Bergama'ya doğru yolumuza devam ettik.

Pergamon

Bergama'ya geldiğimizde öncelikle Bergama Müzesi'ni gezdik. Daha sonra Pergamon Antik Şehri'ni, tuğlalardan yapıldığı için Kızıl Avlu olarak bilinen Mısır Tanrıları Tapınağı'nı ve sağlık merkezi Asklepion'u gezdik.

Kızıl Avlu

Asklepion

Yemeğimizi ev yemekleri yapan Köyevi adlı şirin bir lokantada yedik. Bergama'nın tarihi güzellikleri görülmesi gereken yerler listesinde muhakkak yeralmalı. Özellikle Pergamon Antik Şehri ve bu şehrin dik antik tiyatrosu hafızalardan silinmeyecek güzellikte.

Pergamon - Antik Tiyatro

Bergama'dan sonra Kabakum’a geçtik. Hülya Abla bizi iki gece misafir etti. Hülya Apart Otel diyorum, Aykut düzeltiyor, otel değil butik otel. Tertemiz banyo ve tuvaletiyle Hülya Abla'nın evi bize ilaç gibi geldi. Akşam yemeği menümüz; salçalı makarna, cacık, mangalda köfte ve tavuk. Yemek sonrası da Ayvalık’tan aldığımız sakızlı Türk kahvesi. Hülya Abla sakızlı kahveyi beğendi.

13 Ağustos 2008 Çarşamba

Sabah kahvaltıdan sonra Dikili, Bademli, Yahşibey ve Denizköy’e doğru yola koyulduk. Bademli’de köyün içinden geçerek sahile ulaştık. Arabadan inmedik ve Denizköy yoluna doğru devam ettik. Denizköy’e doğru ilerlerken bir anda gitmekten vazgeçip geri döndük ve Bademli üzerinden Yahşibey’e uğrayıp Dikili’ye geri geldik. Dikili Halk Plajı’nda şemsiye ve şezlong kiralayıp denize girdik.

Akşamüstü Kabakum’a döndüğümüzde Hülya Abla’nın oğlu Arda gelmişti. Çay ve bisküvi ziyafeti çektik kendimize. Sonra da ben, Aykut ve Arda Kabakum’un deniz kenarı olan Polyak Sitesi’nin plajına gittik. Akşamüstü deniz çok güzeldi. Akşam yine mangal keyfi yaptık. Aykut mangal işinde giderek ustalaşıyor. Arda da ona yardım etti. Yardım mı etti yoksa ocakbaşı keyif mi yaptı? Tartışılır. Arda bizi çok eğlendirdi. :) Bu akşam mangalda sucuk da var. Nefis. Öncesinde de soğuk çorba. Eline sağlık Hülya Abla. Sizinle geçirdiğimiz keyifli Kabakum günlerini sevgiyle hatırlayacağız.

14 Ağustos 2008 Perşembe

Sabah kahvaltısından sonra Hülya Abla ve Arda’yla vedalaşıp yola çıktık. Kabakum’dan ayrılmadan önce Kabakum çıkışındaki Ak-Du satış mağazasına uğradık. Kahvaltıda yediğimiz ve çok beğendiğimiz keçi peynirinden ve tereyağından aldık. Her gittiğimiz yerden aldıklarımızla yükümüz giderek ağırlaşıyor.

Manisa merkezden geçerken trafik çok fena kilitlendi. Şehirden çıkınca rahatladık ve yolumuza devam ettik. Yol kenarında Spil Dağı’nı gördük. Burayı başka bir vakit gelip görmeli diye düşündük. Manisa’dan Salihli’ye doğru giderken yol kenarında başta üzüm olmak üzere meyve satıcılarının tezgahlarını gördük. Dayanamadık, bir tanesinden çekirdeksiz üzüm ve iri erik aldık. Hemen yiyebilmemiz için sağolsun satıcı bey meyvelerimizi yıkadı. Dalından yeni kopmuş meyvelerin tadı bir başkaydı. Hele eriğin tadı bambaşkaydı. Sanki erik değil bir nevi şeftali. Tadı, kokusu şimdiye dek yediğim eriklerden çok farklı ve çok lezzetliydi. Yemeye doyamadım.

“Gezenin dokuz buçuk karnı olurmuş, dokuzu doyar buçuğu doymazmış.” derdi annem. Aykut’a “Acıktıysan Salihli’nin meşhur odun köftesinden yiyebiliriz” dedim. Aklımıza düştü bir kere, yemeden geçip gitmek olmaz. :) Yolüstündeki Değirmen Restoran’da köftemizi yedik. Aykut ilk defa odun köftesi yedi, benim ise ikinci yiyişim. Bol yağlı ve lezzetli bir köfteydi. Karnımızı doyurduktan sonra yeniden yola koyulduk.

Uşak’ta, arkadaşımız Şefika’nın ailesi oturuyor. Uğrayıp hallerini hatırlarını soralım dedik. Aradık, müsaitlermiş, gelip bizi Uşak’ın girişinden aldılar. O gece kalmamız konusunda ısrar ettiler, kıramadık. Mehmet Amca ve Rabia teyze bizim şerefimize akşam terasta mangal yaptı. Nefisti. Sanırım yeme işini abarttık. Akşam geç vakit hem yürüyelim de yediklerimizi hazmedelim hem de Uşak’ı görelim diye Mehmet Amca ve Rabia Teyze’le yürüyüşe çıktık. Cimcim çeşmesi, Dönertaş, Burma Camii ve Ulu Camii civarını dolaştıktan sonra Atatürk ve Kurtuluş Anıtı'na dek yürüyüp bu anıtı da gördük ve daha sonra eve döndük. Çok keyifli bir akşam geçirdik.

15 Ağustos 2008 Cuma

İstikamet Ankara, yolumuz uzun. Sabah serinliğinde yola çıkalım diye erkenden yola koyulduk. Kahvaltımızı Afyon İkbal Tesisleri’nde yaptık. Benim isteğimle bal-kaymak, Aykut’un isteğiyle sucuklu yumurta, yanında da kahvaltılık peynir, zeytin ve domatesle mükellef bir kahvaltıydı. Sucuğumuzu, lokumumuzu alıp yola devam ettik. Kaç gündür konar göçer halde yaşadıktan sonra inanması zor olsa da akşamüstü Ankara’da evimizdeydik.

bitti.

Kuzey Ege Turumuz - 3

2009-01-30T15:00:00.013+02:00

9 Ağustos 2008 Cumartesi

Nefis bir kahvaltıdan sonra Ayvalık’a doğru yola çıktık. Salih Bey ve Nuran Hanım, Gömeç’ten geçerken yolun solundaki Atatürk Kayalıkları’nı kaçırmamamızı söylemişlerdi. Oradan geçerken pür dikkat kesildik, Atatürk Kayalıkları’nı gördük. Kayalıkların şekli gerçekten Atatürk’ün yüz silüetine benziyor.

Ayvalık’a varınca önce arabayla şehir merkezine girip kısa bir tur attık. Otopark sorununu görünce geri döndük, arabamızı şehrin girişinde uygun bir yere parkettik ve yürüyerek otel aramaya karar verdik. İnternet araştırmasında gördüğümüz Kaptan Otel’in denize sıfır ve merkezi bir konumda olması, asıl önemlisi de otoparkının olması nedeniyle ilk buraya yöneldik. Odalarını gördük ve 2 gece kalmaya karar verdik. Bize bir güzellik yaptılar, tamamen denize bakan odalardan birini verdiler.

Kaptan Otel'de balkonumuzdan manzara

Dönerken ana cadde üzerinde Çiğdem Abla’nın eczanesini gördük. Daha doğrusu eczanenin adından dolayı tahmin ettik, içeride onu görünce doğru tahmin ettiğimizi anladık. Çiğdem Abla, arkadaşımız Ekrem ve Esma’nın ablası. Tesadüf bu ya Esma ve eşi Ahmet de Ayvalık’taymış. Akşam, onların anne ve babası - Yıldız Teyze ve Fikret Amca’yı evlerinde ziyaret etmek üzere sözleştik. Öğleden sonra denize girmek için Sarımsaklı’ya gittik.

Akşam Yıldız Teyze ve Fikret Amca’nın misafiri olduk. Yıldız Teyze ve Esma’nın özenle hazırladığı yemekleri afiyetle yedik. Duyduğum ve tadını hep merak ettiğim kabak çiçeği dolmasını herhangi bir restoranda değil de Ayvalık’lı Yıldız Teyze’nin evinde yemek sanırım büyük bir şanstı bizim için. Ellerine sağlık Yıldız Teyze. Lorla yaptığı böreğin tadı da hala damağımızda. Nasıl yaptığını soracaktım, laf lafa karıştı, soramadım. Kısacası, güzel bir akşam geçirdik.

10 Ağustos 2008 Pazar

Sabah denize nazır bir kahvaltıdan sonra elimizde Ayvalık'ta küçük bir tur başlıklı internet çıktısıyla Ayvalık merkezdeki eski Rum evlerinin bulunduğu sokakları keşfettik. Burada anlatılan Palabahçe Sokak’taki kahve’de koruk suyu içtik. Nefisti. Kahvenin sahibiyle sohbet ettik. Bize kahvede asılı olan, sokağın eski halinin fotoğrafını göstedi. Şu an yarı yıkık durumda olan karşıdaki evin eski halinin ne kadar güzel olduğundan bahsetti. Elimizdeki yazıyı gördü, buradan okuyarak kendisini bulduğumuzu söyledik. Yazıda kahvesinden ve koruk suyundan bahsedildiğini okuyunca çok mutlu oldu ve bu yazının bir kopyasını istedi. Fotokopi çektirip getireceğimize söz verdik, o da teşekkür olarak birer koruk suyu ikram edeceğini söyledi. İkram edecek olması değil bunu düşünmüş olması bile çok ince bir davranış. İnsanımız ne kadar içten, ne kadar konuksever.

Turumuz Gazi İlköğretim Okulu’na kadar başarıyla devam etti. Sonrasında tarif edilen kahveyi de bulduğumuzu sanıyorum ama gerisini getiremedik. Karnımızın acıktığını farkedip Ayvalık tostu yemek üzere Tanşas’ın yanındaki büfelere gittik. İlk defa yediğimiz Ayvalık tostunu çok beğendik.

Hava çok sıcak olduğu için otelimize gidip biraz dinlenmeye karar verdik. Öğleden sonra tekneyle Cunda Adası’na gittik. Sahil boyunca gezdik, ara sokaklara daldık, eski Rum evlerinin ve butik otellerin arasında dolaştık. Taksiyarhis Kilisesi’nin oraya dek gittik.

Cunda Adası - Taş Kahve'de otururken

Deniz kenarında yeni yapılan gemileri gördük, ara sokaklarda hediyelik eşya satan tezgahların arasında dolaştık. Taş Köşe'de isli leblebi satıldığını duymuştum. Burayı buldum, isli leblebi istediğimi söyleyince “Girit leblebisi mi?” dediler. Daha önce yiyip yemediğimi sordular ve tadına bakmam için ikram ettiler. İsli leblebi diye aklımda kalan leblebi, Girit leblebisiymiş ve çok sert birşeymiş, hani sonradan aldığıma pişman olmayayım diye baştan söylüyorlar. Diş kıracak cinsten ama tadı çok hoşuma gittiği için birazcık aldım. Taş Kahve’de oturduk, sakızlı Türk Kahvesi içtik. Tabi ben üstüne bir bardak da çay içtim. Yoksa iki miydi? Taş Kahve’nin içinde de fotoğraflar çektik. Meşhur ada lokmasından yedik. Aykut bu lokma tatlısını çok beğendi.

Taş Kahve

Hafif yağmur atıştırmaya başladığını görünce akşam yemeğimizi Cunda’da değil de Ayvalık’ta yemeye karar verdik. İlk tekneye atlayıp Ayvalık’a döndük. Akşam yemeğimizi Denizkestanesi’nde yedik. Burası, kaldığımız otelin birkaç sokak otel ötesindeydi. Mezelerimiz lezzetliydi. Ben mezelerle doymayı planlamış ve balık istememiştim. Servisin yavaş olması nedeniyle ara sıcak papalina’mızı iptal ettik. Aykut’un balığı ise bayağı bir geç geldi.

11 Ağustos 2008 Pazartesi

Ayvalık hakkında fikir sahibi olmak için 2 gece kalmamız yeterli oldu diye düşünerek Sarımsaklı’ya geçmeye karar verdik. “2 gece de Sarımsaklı’da kalalım, biraz dinlenelim, denize girelim çıkalım” istedik. Ayvalık'tan ayrılmadan söz verdiğimiz fotokopi işini hallettik. Fotokopiyi kahveci amcaya götürdük. Kendisi yoktu, kahvedeki birine bıraktık. Daha sonra da alışveriş yaptık. Deniz kenarında öğlen yemeği sefası için Börekçi Mustafa'nın nefis böreklerinden ve Yeni Güler Pastanesi'nin zeytinyağlı nefis kurabiyelerden tadımlık üç beş tane aldık. Ankara'ya götürmek üzere de Elvan Kuruyemiş ve Kurukahve'den kendi çektikleri ve sakız ilave ettikleri kahveden, halin içindeki peynirciden keçi peyniri, sepet peyniri ve yeşil zeytin aldık. Daha sonra aklımıza Kabakum’da bizi misafir edecek olan Hülya Abla geldi ve kendisine kahvaltılık zeytin götürmek istedik. Otelimize yakın bir mağazadan (Cömert) onun için de zeytin aldık. Alışveriş ve fotokopi bahanesiyle Ayvalık’tan ayrılmadan önce kısa bir Ayvalık turu daha atmış olduk.

Ayvalık limanı

Sarımsaklı'da bir gün önce gözümüze kestirdiğimiz apart otelde yer bulamadık. İşletmecisinin tavsiyesi üzerine başka bir motele gittik. Çok içimize sinmese de sıcakta kalacak yer arayıp durmak istemedik ve burada kalmaya karar verdik. Odamıza yerleştikten sonra denize gittik. Aykut’a göre deniz çok güzeldi, buz gibi su insanı ferahlatıyordu. Ben nedense o gün çok üşüdüm ve denize çok zor girebildim. Halbuki soğuk denizi severim. Belki de güzelim plajdaki sigara izmaritlerini gördükçe sinirlendiğim için denize bile girmek gelmedi içimden bilemiyorum. Biz ne zaman adam oluruz? diye geçirdim içimden... Çevremizi kirletmemeyi, doğal güzelliklerimizi korumayı öğrendiğimiz zaman.

Akşam panayır alanına dönüşen sahil boyunca dolaştık. Sarımsaklı akşamları en az Altınoluk akşamları kadar çılgındı.

devamı için tıklayınız...

Kuzey Ege Turumuz - 2

2009-01-12T12:12:00.006+02:00

8 Ağustos 2008 Cuma

Otelimizden ayrıldıktan sonra Mıhlı Çayı Şelalesi’ne doğru yola koyulduk. Yol, bir süre sonra zeytinliklerin içinden geçen toprak yol oldu, iyice daraldı ve tırmanmaya başladık. İtiraf ediyorum bir ara korktum. “Bu ıssız yerde ne işimiz var bizim arabayla” dedim. Şelaleye ulaştığımızda ise tüm korkularım ve endişelerim bitti. Çocuklar gibi sevindik. Buz gibi suya ayaklarımızı soktuk. Bulunduğumuz noktadan şelalenin kendisini tüm olarak göremedik, ama sesini duyduk. Görebilmek için suya girmek, biraz ilerlemek ve yüzmek gerekiyor. Şelalenin ve çayın kenarı piknik alanı ve lokanta şeklinde düzenlenmiş. Sabah erken gittiğimiz için etrafta fazla insan yoktu. Sadece bu tesislerde çalışanlar ve bizim gibi birkaç turist vardı. Keşke dedim, burada hiç tesis olmasaydı, piknik masaları olmasaydı, araç yolu hiç açılmasaydı, doğal haliyle korunsaydı, sadece meraklı gezginler yürüyüşle ulaşabilseydi bu huzur dolu yere...

Mıhlı Çayı ve gizli şelalesi

Geldiğimiz yoldan geri dönüp Başdeğirmen Köprüsü yoluna saptık. Mıhlı çayı’na ulaştığımızda arabadan indik ve çay boyunca yürüyerek köprüye ulaştık. Başdeğirmen Köprüsü, Roma döneminden kalma tarihi bir köprü. Köprüden hemen önce çayın sol tarafında restore edilmiş Rumlar’dan kalma tarihi değirmen binası yeralıyor. Alis Harikalar Diyarı’nda misali kah köprünün üstünde kah aşağıda, kah tarihi değirmen binasında dolaştık, bol bol fotoğraf çektik.

Başdeğirmen Köprüsü

Mıhlı Çayı’ndan ayrıldıktan sonra Kazdağı turumuz Tahtakuşlar ve Çamlıbel Köyü’ne doğru devam etti. Tahtakuşlar Köyü’nün girişinde yeralan Birleşmiş Milletler(BM) 1994 UNESCO Ödüllü Tahtakuşlar Özel Etnografya Galerisi’ni ziyaret ettik. Beklentimizin çok ötesinde çok zengin bir galeriyle karşılaştık ve burada sergilenen herşey çok ilgimizi çekti. Galeride, Orta Asya’dan göç eden Türk boylarının çadırları, kıyafetleri ve eşyalarının yanısıra başka kültürlerden örnekler ve değişik sanat yapıtları da sergileniyor. Hiç boya kullanılmadan dokunmuş halılar ve kilimler çok ilgimizi çekti. Kullanılan yünler, değişik renklerdeki koyunlardan elde edilmiş. Hayran olduk, bakmaya doyamadık.

Tahtakuşlar Özel Etnografya Galerisi'nde Türkmen Çadırı

Galerinin kurucusu Alibey Kudar’ın kendisiyle tanışamadık ama iki oğluyla tanışma ve sohbet etme şansımız oldu. Kendileri her ziyaretçiyle ilgileniyorlar, bilgiler veriyorlar. Burası, kesinlikle görülmesi gereken bir etnografya galerisi.

Galeride ayrıca bir de satış bölümü var. Burada çeşitli bitkisel ürünler, doğal malzemelerden yapılmış kolyeler, kitaplar, vb. hediyelik ürünler yeralıyor. Nazara karşı koruyan bir kolye, "Tatlılarda-Çay olarak sinirleri gevşetir-Fazla yağları atar" yazan etiketiyle dikkatimi çeken kurutulmuş kokulu bağ gülü, Kazdağı’nı anlatan Kazdağı Dünü-Bugünü (Sema-İskender Azatoğlu) ve araştırma niteliğinde olan Muatazmayinşatürta (M.Selim Kudar) adlı kitapları aldık.

Tahtakuşlar Özel Etnografya Galerisi'nin Satış Bölümü

Tahtakuşlar’dan sonra Kazdağı’nın eteklerinde zeytin denizi içinde ilerlemeye devam ettik ve Çamlıbel Köyü’ndeki İdaköy Çiftlik Evi’ni bulduk. Buranın sahibi İskender Bey’le tanıştık. Bizi evine davet etti. Salondaki masada oturup sohbet ettik. İskender Bey’in “Kazdağı Dünü-Bugünü” adlı kitabını Tahtakuşlar Etnografya Müzesi’nden almıştık, hemen çıkarıp kendisine imzalattım.

İdaköy'den Edremit Körfezi manzarası

Çamlıbel köyünde görmek istediğim başka bir yer de Zeytinbağı’ydı. Zeytinbağı, özellikle lezzetli mutfağıyla bilinen bir butik otel. Burayı daha sonraki gezilerimize bıraktık ve fazla vakit kaybetmeden yolumuza devam ettik. Altınoluk, Akçay üzerinden Ören’e, oradan da Burhaniye’nin Öğretmenler ve İskele mahallelerine geçtik. Meşhur Ören Plajları’nda denize girmeyi çok istememize rağmen kalacak yer bulamayınca planımızı değiştirdik ve Ayvalık’a doğru gitmeye karar verdik.

Burhaniye’den ayrılmadan önce Taylıeli köyünü dolaştık. Buranın manzarası karşısında büyülendik. Arabamızı köy meydanına parkedip köyde kısa bir tur attık. Köy kahvesinde oturan amcalar dünyanın en güzel manzaralarından birine karşı çay içtiklerinin farkında mıydı bilmiyorum ama gayet rahat görünüyorlardı. Sanıyorum onlar bu manzarayı kanıksamış durumdalar. Bizim gibi denizsiz bir şehirde yaşayanların sevincini yadırgıyor olsalar gerek.

Taylıeli'nden Edremit Körfezi manzarası

Taylıeli’nden ayrıldıktan sonra yolumuz Karaağaç’a yaklaşırken kayınvalidemlerin eski komşusu Nuran Hanım ve Salih Bey’lere uğradık. Torunları da vardı. Hep birlikte denize gittik. Akşam kalmamız konusunda ısrar ettiler, kıramadık ve misafir olduk. Güzel bir akşam geçirdik. Lezzetli bir akşam yemeği ve hoş sohbetleriyle bizi çok güzel ağırladılar. Kanaviçeli ve dantelli perdeleriyle evin en güzel odasını bize verdiler.

devamı için tıklayınız...

Kuzey Ege Turumuz - 1

2009-01-09T09:38:00.010+02:00

6 Ağustos 2008 Çarşamba

Sabah saat 05:00 civarı yola çıktık. Bu güzergahta arabamızla ilk kez yolculuk yapıyoruz. Arkadaşlarımızdan aldığımız tavsiye üzerine kahvaltı molamızı Bozüyük-İnegöl arasında yeşillikler içindeki Mezitler Mevkii’nde verelim dedik. Israrlı reklam tabelalarıyla dikkatimizi çeken dinlenme tesisi Atan Kardeşler’de durduk. Açıkhavada yemyeşil doğanın tadını çıkararak kaşarlı tostumuzu yedik, çayımızı içtik ve yolumuza devam ettik.

İnegöl civarındaki Ulusoy Outlet Park’ta ikinci molamızı verdik. Ulusoy Outlet Park’ın mola için iyi bir seçenek olduğunu duymuştuk, doğru olduğunu gördük. Öğle yemeği niyetine de burada yer alan Dağıstanlı’da mihaliç peyniriyle yapılmış karışık tostumuzu yedik, Susurluk ayranımızı içtik.

Ankara’dan başlayan uzun yolculuğumuzun sonunda nihayet Küçükkuyu’ya geldik. Öncelikle kalacağımız yeri ayarlamamız gerekiyordu. Sorduğumuz, telefonla aradığımız yerlerde ya oda yoktu ya da olan odalar bize uygun değildi. Sıcaktan beynimiz dönmüş ve umutsuz bir halde dolaşırken Atila Motel’i gördük. Boş oda varmış. Burada 2 gece kalmaya karar verdik. Odamıza yerleştikten sonra hemen denize koştuk. Kuzey Ege’nin buz gibi suyu bizi kendimize getirdi, yol yorgunluğumuzu aldı götürdü sanki.

Küçükkuyu sahili

Otelde yediğimiz akşam yemeğinden sonra Küçükkuyu'nun merkezine gittik, limanda sahil boyunca yürüyüş yaptık. Lokma ve halka tatlısı alıp sahildeki kahveye oturduk ve çay eşliğinde tatlılarımızı yedik. Böylece, çılgın Küçükkuyu akşamlarında biz de yerimizi almış olduk. :) Buranın akşamını çok sevdik.

7 Ağustos 2008 Perşembe

Assos’a giderken önce Küçükkuyu’daki Adatepe Zeytinyağı Müzesi’ne uğradık. Bu müzeyi görmeyi çok istiyordum. Zeytinin; taneden zeytinyağına, zeytinyağından sabuna tüm serüvenini burada görmek mümkün. Eski bir sabunhane binası olan müze, yaşayan bir müze. Şu an gösterimde olan aletlerin bir kısmı, zeytin mevsiminde sıkım için kullanılıyormuş.

Adatepe Zeytinyağı Müzesi

Müzede Adatepe ürünlerinin satıldığı bölüm olan Adatepe Dükkan'a da uğradık. Burada ben kendimi kaybettim. Zeytinyağı şişeleri ve tenekeleri, en az tadı kadar çekiciydi. Refika’nın resmi ile süslü bu ambalajların albenisine kapılmamak mümkün değil. Adatepe Dükkan’da sadece zeytinyağı değil, zeytine dair pek çok ürün satılıyor; zeytin ezmesi, zeytin ağacından yapılmış eşyalar, buzdolabı süsleri, mutfak önlüğü, zeytin ve zeytinyağı için kaplar, Refika’lı tepsiler... Buradan zeytinyağı ve lavantalı zeytinyağı sabunu aldık.

Adatepe Dükkan

Assos’a doğru giderken yanlışlıkla Yeşilyurt köyü yoluna girmişiz. Farkettiğimizde köye çok yaklaşmıştık. Asıl planımız burayı Assos dönüşü gezmekti ama hazır gelmişken geri dönmeyip şimdi gezelim dedik. Arabamızı köy meydanına parkedip köyün sokaklarında dolaştık. Çeşmesinden su içtik.

Assos - Athena Tapınağı

Daha sonra Assos’a doğru yola koyulduk. Zeytin ağaçlarının arasında yolculuk çok keyifliydi. Sahil boyunca devam eden yol bir süre sonra dağların eteklerini tırmanmaya başladı. Yolun sonunda Behramkale Köyü’ne ulaştık. Tepedeki Assos antik kenti harabeleri gezdik. Sonra nekropolis tarafına daha sonra da tiyatronun yanından aşağıya doğru yavaş yavaş Assos Liman’a ulaştık. Nekropolis’in olduğu yerdeki kalıntıları gezerken bir yandan da restorasyon çalışmalarının devam ettiğini gördük. Biraz ilerideki “Yüksekokul” tabelasını görünce şaşırdık. Restorasyonda görevli olan mimar arkadaş, “Aristo’nun okulu orası” diyerek bizi bilgilendirdi. Daha bir anlamlı baktım o bölgeye. Zamanında buralarda kimbilir ne felsefi çalışmalar yapılmıştı. “İnsan burada yaşarsa elbet filozof olur” diye geçirdim içimden.

Assos - Nekropolis

Assos Liman’da butik oteller, küçük oteller, kampingler ve küçük bir plaj var. Bir de köy kahvesi. Burada oturduk, dinlendik. Aromalı kahveleri görünce dayanamadım, acıbademli Türk kahvesini denemeye karar verdim. Tadı güzeldi, sekersiz olsa daha güzel olacaktı. Sade istememe rağmen şekerli olmasının sebebi, kuru kahvenin içinde şeker olmasıymış. Bunu satın aldığım bir paket acıbademli kuru kahvenin içindekileri okuyunca anladım. Benim gibi sade kahve tiryakilerini düşünüp aromalı kuru kahveleri şekersiz yapsalar ne olur sanki?

Assos - Liman

Assos’tan ayrılmadan önce gazetelere çıkan meşhur dondurmacı’dan balbademli ve sakızlı iki top dondurma aldım ve afiyetle yedim. Ailemizde dondurmaya düşkün olan kişi benim. Dondurmaların tadına bakmak vazifesi de haliyle bana düşüyor. :)

Assos Liman’tan ayrıldıktan sonra denize girmek için Kadırga Koyu’na geçtik. Sahilde halkın kullanımına açık ücretsiz soyunma kabinleri ve duşlar olması bizi sevindirdi. Rahat rahat duşumuzu alıp üstümüzü değiştirebildik. Soğuk deniz sevenler için deniz çok güzeldi. Kadırga Koyu’nu çok sevdik. "Burada da kalabilirmişiz" dedik. Bir dahaki sefere buralara geldiğimizde Kadırga Koyu’nda kalmaya karar verdik.

Adatepe Köyü

Akşamüstü dönerken Adatepe Köyü’ne uğradık. Köy meydanına geldiğimizde bizi tavuklar karşıladı. Kocaman bir meydan, ferah sokaklar, taşevler. Biz bu köyü çok sevdik. Köyün sokaklarında keyifle dolaştık. Ayaklarımız bizi Hüseyin Meral Zeytinyağı Evi’ne götürdü. Nerede olduğunu tam olarak bilmeden aradığımızı bulunca çok sevindik. Buradaki hanımla ayaküstü sohbet ettik. Özenle hazırladıkları zeytin sütünü anlattı bize. Dayanamadık, zeytin sütünden almaya karar verdik. Bir kalıp da zeytinyağlı sabun. Daha sonra, büyük şehirlerden uzakta, köyde yaşamaktan bahsettik. “Sokak lambalarını aramazsanız, yıldızların ışığı size yeterse... “ deyişi çok etkileyiciydi. Çocukluğumu hatırladım.

Adatepe köy meydanındaki Dut Dibi Kahvesi’nde oturduk, gözlemelerimizi yedik, ayranlarımızı içtik. Üstüne bir bardak yorgunluk çayım eksik kalmadı tabi ki. Adatepe öyle huzur dolu bir yer ki. Hiç ayrılmak istemedim.

Dut Dibi Kahvesi'nde gözleme ve ayran

Küçükkuyu’ya dönerken Zeus Altarı tabelasını gördük ama altara ulaşmak için 10 dakika kadar yürümek gerektiği için vazgeçtik. Bugün iyice yorulmuştuk; “Bu da eksik kalsın, bir daha gelmek için bahanemiz olsun” dedik.

Akşam yemeğinden sonra Altınoluk merkezine gittik. Küçükkuyu akşamlarını çılgın sanmıştım ama Altınoluk’u gördükten sonra sözümü geri almaya karar verdim. Çılgın Altınoluk akşamları demek daha doğru. Küçükkuyu çok sakinmiş meğer. Liman civarındaki Altınoluk sokakları adeta panayır yeri. Kalabalıkta yürümek zor. Yorgunluktan isyan eden ayaklarıma aldırmadan içimdeki meraklı alışveriş canavarına uyarak dolaştım durdum. Sonuç zaferle sonuçlandı, birşey almadım. :)

Her yerin meşhur bir dondurmacısı var, Altınoluk’unki de rehberde yazılanlara göre; Vardar Dondurmacısı. Dondurma almak isteyen kalabalığa karıştım, tadımlık dondurmamı aldım ve afiyetle yedim.

devamı için tıklayınız...

Yeni yılınız kutlu olsun...

2008-12-31T15:31:00.005+02:00

Send this eCard !

Kuzey Ege'deydik...

2008-08-29T12:13:00.001+03:00

Bu yaz eşimle Kuzey Ege’ydik. Assos’tan başlayıp Dikili’ye dek tüm kıyıyı dolaştık. Dönünce gezi izlenimlerimi yazmaya karar verdim. Şu an taslak aşamasında. Günce şeklinde yazdığım için tamamladıkça yavaş yavaş yayınlayacağım.

Bilge Umar'ın "Karia" adlı kitabından alıntı

2008-08-21T22:09:00.009+03:00

EUHİPPE

Euhippe (Hellen yazımında, Euippe; dişi sıfat) ve Euhippos (Hellen yazımında, Euippos; eril sıfat) “Atlarıyla ünlü” ya da “At’a iyi binmesiyle ünlü” demektir (tam analizi: İyi-at).

Ramsay (Anadolunun Tarihî Coğrafyası, Türkçe çeviride s. 472 No. 19) Euhippe’nin Roma imparatorluğu çağında para basmış bir Karia kenti olduğunu, ancak yerinin bilinmediği söylüyor. Nâzım Tarhan ise, haritasında (Tarihte Türkiye, Ankara 1962; bunun hazırlanmasında genellikle Kiepert’in yapıtlarından yararlanılmıştır) bu kentin yeri olarak Aydın’a bağlı bucak merkezi Dalama (Muğla’daki Dalaman ile karıştırılmasın!) yakınında Alacatlı’yı gösteriyor.

Alacatlı köyünün adı, belli ki, Alaca-atlı’dan senkop olayı (örneğin Gürcü-istan’dan Gürcistan çıkması) nedeniyle, bir a’nın düşmesi üzerine oluşmuştur. Euhippe’nin yerinde bulunan köyün günümüzdeki adı içinde atlı sözcüğünün yer alması, “rastlantı ürünü” olmayabilir ve hatta bir çeviri ürünü olabilir: Âlâca-atlı, Eu-hippe’nin eni konu doğru bir çevirisidir.

Alacatlı diye bir köy, Aydın 1973 İl Yıllığı’nda görülmez. Çünkü, Tarhan’ın başlıca dayanağı olan Prof. Kiepert’in Batı Anadoluda araştırmalar yaptığı 1880’lerden bugüne, o zamanki Alacatlı köyü, yıkıntıları arasında yalnız sessizliğin dolaştığı bir hortlak kasabaya dönmüştür; eskiden Dalama’nın batısındaki tepecik üzerinde, tepe doruğuna yakın, tepenin ovaya ve Dalama kasabasına bakan yanında bulunan bu köyün halkı, çoktandır, aşağıdaki kasabaya göçmüş, köyün yerinde bugün yalnız taş ve kerpiçten yapılma yoksul köy evlerinin kalıntıları ile mezarlar kalmıştır.

Halkın Dalama’da göçtüğü yer, kasabanın o eski köye en yakın bölümüdür. Tepenin başladığı yerde bulunan bu bölüme şimdi Alacatlı Mahallesi deniyor. Kasaba içinde Çarşı Câmii yanından giden sokak sizi oraya götürür; oradan da yarım saatlik yaya tırmanışla eski köyün yerine ulaşırsınız.

Eski Alacatlı köyünün yerinde, görünür hiçbir ilkçağ kenti kalıntısı yoktur. Tepenin, eski köy yeri yukarı bitişiğinde bulunan doruğu üzerinde dahi kale, sur, tapınak vb. Kalıntısına benzer hiçbir şey görülmemektedir. Dalama kasabası içinde rastladığım, bir ilkçağ kenti yerinden getirildiği kuşkusuz tek kalıntı, Çarşı Câmii önündeki az yüksek düzlüğün köşesinde duran, mermerden, irice bir mimarlık yapıtı parçasıdır. Bunun hayli büyük ve görkemli bir yapıdan alındığı anlaşılıyor. Kasaba çevresinde de o türden birkaç kalıntı vardır. Örneğin, Dalama ile Yeni Pazar arasında, asfalt yol üzerinde, yolun sağ yâni güney yanıbaşında, Dalama’nın 4 km. Doğusuna düşen Çulhan Câmii önündeki kuyu bileziği, aslında mermer bir sütun altlığıdır.

Dalama yerlilerinin verdiği bilgiye göre, kasaba doğusundaki Ara Tepe’nin kasabaya yakın eteğinde bazı buluntuların; o arada, üzerinde kadın başı kabartması olan mermer parçalarının, ilkçağ paralarının çıktığı görülmüş imiş. Demek ki Euhippe’nin bir bölümü, belki yalnızca nekropolis’i (mezarlığı) orada idi. Köylüler, bulunan paralar üzerinde baykuş resmi olduğunu da belirtmişlerdir. Ancak o çıkanlar, Euhippe’nin kendi bastığı paralar mıydı, yoksa Athena’nın simgesi olan baykuşu paralarına koyan diğer bir kentin (örneğin, Atina’nın) paraları mıydı, görmeden bilinmez.

Kaynak: Karia / Bir Tarihsel Coğrafya Araştırması ve Gezi Rehberi, Bilge Umar, İnkılâp Kitabevi, 1999, Sayfa: 253-255.

Euhippe

2008-08-21T10:30:00.015+03:00

Euhippe nedir?

T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın sitesine göre:

"Euhippe
Aydın'ın merkezinde, Dalama bucağında yer alan antik yerleşimdir. Büyük Menderes'in güney kıyısındadır. Burada bir adet yazıt bulunmuştur ve bu yazıtta kentin adı geçer. Euhippe'de Hellenistik ve Roma Dönemlerinde para basılmıştır. "

Neden Euhippe adını seçtim?

Çünkü ben Dalama'lıyım. Dalama'da doğdum, orada büyüdüm. Şu an Ankara'da yaşıyor olsam da bir yanım hep Dalama'da.

Nihayet...

2008-08-20T11:23:00.000+03:00

Bugün sanal ortamda bir günce oluşturdum kendime.
Uzun zamandır düşündüğüm ama hayata geçiremediğim/geçirmediğim bir işti.
Nihayet başladım yazmaya...
Ve benim de sanal bir güncem oldu.

Uzun soluklu paylaşımlar dileğiyle...